این پژوهشگر دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با انتقاد از سیاست‌های بودجه‌ریزی سال آینده در حوزه پژوهش، اعلام کرد: ما انتظار داشتیم مسئولان پس از جنگ ۱۲ روزه اخیر به قدرت پژوهش و فناوری واقف باشند و توجه ویژه ای به این بخش کنند. اما متاسفانه بودجه پژوهشی برای سال ۱۴۰۵ نه تنها افزایش نیافت و حتی در مواردی کاهش داشته است، در حالی که کشورهای دیگر مانند روسیه در زمان جنگ بودجه فناوری و تحقیقات را افزایش داده‌اند.
وی با اشاره به ناچیز بودن بودجه اختصاص یافته به پایان‌نامه‌های دانشجویی خاطرنشان کرد: متاسفانه این مبلغ حتی به هزار دلار هم نمی‌رسد. اگر چه این حمایت ها نباید صرفا مالی باشد و نباید از حمایت‌های غیرمادی غافل شد.
معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت با اشاره به اینکه ما نمی‌توانیم از پژوهشگران حمایت مالی داشته باشیم، تاکید کرد: دلخوشی دادن به محقق تنها کاری است که می توانیم انجام ذهیم. دلخوشی یک جراح ارتوپد یا یک استاد در کلاس درس، مستقیماً بر کیفیت کار او تأثیر می‌گذارد. در واقع اولین جایی که دل‌ناخوشی در آن اثر می‌گذارد، حوزه پژوهش است. بنابراین ما وظیفه داریم بروکراسی را کم کنیم و مشکلات محققین را اضافه نکنیم.
دکتر آخوندزاده پیشنهاد داد: برای اینکه موتور پژوهش متوقف نشود، باید در جذب اعضای هیئت علمی آموزشی سهم پژوهشی نیز در نظر گرفته شود تا این گروه به موتور تولید علم تبدیل شوند.
وی با انتقاد از موانع اداری و ساختاری، بر لزوم حمایت از ظرفیت واقعی پژوهشگران تأکید کرد و گفت: دستاوردهای پژوهش‌های کاربردی در صنعت داروسازی کشور نمونه‌ای از تأثیرگذاری انکارناپذیر علم بر زندگی مردم است. بنابراین نباید با بوروکراسی اداری در مسیر علم و پژوهش مانع ایجاد کرد.
وی با اشاره به ظرفیت بالای اساتید و پژوهشگران، محدودیت‌های غیرعلمی را مانعی برای پیشرفت دانست و گفت: متاسفانه در برخی موارد با ایجاد موانع و محدودیت مانع انجام فعالیت های پژوهشی اساتید می شویم. این در حالی است که ممکن است یک استاد دانشگاه علوم پزشکی توانمندی این را داشته باشد ۵۰ یا حتی ۱۰۰ پایان نامه را راهنمایی کنند.
Post #775
598