چند سال پیش وقتی که قرار بود مقاله دکترایم را بنویسم، با استادم توافق کردیم که بخش کوچکی از رساله دکترایم را که می‌شد آن را چاپ کرد، بنویسم که بتوانم از رساله خود دفاع کنم، به ویژه اینکه از لحاظ آموزشی باید حتماً دفاع می‌کردم! قرار شد تا پایان پاییز یعنی ظرف سه ماه، مقاله نوشته‌شده را تحویل دهم که ۱۰ روز زودتر از موعد، مقاله را به استاد تحویل دادم اما ایشان از پذیرش مقاله خودداری کردند و گفتند فلان تست‌ها و تمایز و غیره را انجام دهید و نتایج را در مقاله منعکس کنید، بعد می‌توانیم برای مجله موردنظر بفرستیم. به ایشان گفتم مگر قرار نبود همین را خدمت شما بدهم و شما محتوای موردنظر را قبلاً دیده بودید، ضمن اینکه این کارهای جدیدی که از نو تعریف کرده‌اید، یک سال طول می‌کشد و من وقتی برای فارغ‌التحصیلی ندارم. ایشان گفت به هر حال نظر من همین است، اگر موافق نیستید، می‌توانید اسم من را در مقاله ذکر نکنید!
معنای این جمله آن بود که مقاله‌ای که بدون نام استاد منتشر شود، برای جلسه دفاع قابل استفاده نیست، یعنی اینکه من مجبور بودم مدت زیاد دیگری روی رساله دکترایم کار کنم، در حالی که همین مقاله را طبق دستور و نظر خود استاد، تهیه کرده بودم.

بعد که دیدم موضع ایشان تغییر کرده است، گفتم من که بدون شما مقاله‌ام را چاپ نمی‌کنم، بنابراین رفتم به کار روی رساله دکترای خود ادامه دادم. تا اینکه چندین ماه بعد (شاید یک سال بعد)، استادم با بنده ارتباط گرفتند که فلانی با توجه به اینکه از لحاظ آموزشی وقتی برای دفاع شما باقی نمانده (😳)، یک مقاله مختصر برای مجله فلان که مجله ضعیف تری از مجله موردنظر برای مقاله قبلی بود، بنویسید! من به سرعت یک مقاله مختصر از بخش کوچکی از رساله دکترایم نوشتم و برای آن مجله فرستادیم و خیلی زود پذیرش گرفتم و بعد هم دفاع کردم! این در حالی بود که آن مقاله قبلی که نوشتم، از بخشی از رساله بود که قوت و ارزش بیشتری داشت و می‌توانست جای بهتری چاپ شود اما تغییر قول استاد سبب شد یک مقاله ضعیفتر برای دفاع چاپ کنم و آن یکی مقاله که قبل‌تر نوشته بودم، سالها است به همان صورت مانده و منتشر نشده است!!!

فقط چند ماه پس از دفاع از رساله دکتری، الحمدلله بخش اصلی رساله دکترا را توانستیم در مجله Stem Cell Reports که مجله رسمی انجمن بین‌المللی سلول‌های بنیادی در دنیا (ISSCR) است، منتشر کنیم. این مجله، Q1 بود و ضریب تأثیر ۷/۷ داشت.

حالا که این لینک را دیدم، یاد قصه خودم افتادم، اگرچه موضوع این مطلب که لینکش را برای شما گذاشته‌ام، با قصه ما فرق دارد.

درس اخلاقی: وقتی توانمندی دانشجو را می‌شناسیم و او همیشه کار خود را تمام کرده و تحویل داده است، شایسته است بی‌جهت به او سخت نگیریم. این جور رفتارها برای همیشه در ذهن باقی می‌مانند. به عنوان استاد، ما باید بنا را بر حمایت، پشتیبانی و تشویق دانشجو بگذاریم، به این ترتیب خودمان را در قلب دانشجو برای همیشه ماندگار می‌کنیم و به نیکی از ما یاد خواهد شد.

✍ مرادی


Supervisor refuses to be included as a co-author in PhD student papers?
https://academia.stackexchange.com/questions/204513/supervisor-refuses-to-be-included-as-a-co-author-in-phd-student-papers

Join us:
🆔 @write_paper
☝️☝️☝️☝️☝️☝️