دیابت ملیتوس از طریق استرس اکسیداتیو ناشی از هیپرگلیسمی و التهاب پایدار منجر به ایجاد زخم‌های مزمن با ترمیم ضعیف می‌شود. تولید بیش‌ازحد گونه‌های فعال اکسیژن باعث تخریب ماتریکس خارج‌سلولی و اختلال در بازسازی بافت می‌گردد. پانسمان‌های متداول زخم عمدتاً ماهیتی غیرفعال دارند و قادر به تعدیل محیط نامطلوب زخم دیابتی نیستند. هیدروژل‌ها به‌عنوان شبکه‌های پلیمری سه‌بعدی با بیش از ۹۵٪ محتوای آب، زیست‌سازگاری بالا و شباهت ساختاری به ماتریکس خارج‌سلولی طبیعی را فراهم می‌کنند (Zhang et al., 2024). قابلیت تنظیم تخلخل در هیدروژل‌ها امکان رهایش کنترل‌شده و موضعی عوامل درمانی را فراهم کرده و ترمیم مؤثر زخم را حمایت می‌کند (Wu et al., 2024). نانوآنزیم‌ها نانوموادی با فعالیت‌های تقلیدکننده آنزیمی مانند سوپراکسید دیسموتاز و کاتالاز هستند. در مقایسه با آنزیم‌های طبیعی، نانوآنزیم‌ها از پایداری و کارایی کاتالیتیکی بالاتری در شرایط نامساعد زخم برخوردارند. ادغام نانوآنزیم‌ها در هیدروژل‌ها (NZ@hydrogels) یک پلتفرم چندمنظوره ایجاد می‌کند که حمایت ساختاری را با پاک‌سازی کاتالیتیکی گونه‌های فعال اکسیژن ترکیب می‌نماید. این سامانه به‌طور مؤثر التهاب را کاهش داده، کلونیزاسیون باکتریایی را محدود کرده و آنژیوژنز را تقویت می‌کند. با این حال، کاربرد بالینی آن همچنان با چالش‌هایی نظیر زیست‌سازگاری، ایمنی بلندمدت و امکان تولید در مقیاس وسیع مواجه است (Dai et al., 2021).
#@woundUpdates