زندگی گاهی ما رو بین دو احساس نگه می‌داره؛ دردِ نرسیدن و پوچیِ رسیدن.

وقتی چیزی رو می‌خوایم، نداشتنش آزارمون می‌ده با خودمون فکر می‌کنیم اگه بهش برسیم، بالاخره آروم می‌شیم. اما گاهی بعد از رسیدن، اون هیجان اولیه از بین می‌ره و می‌مونیم با این سؤال که «خب، حالا چی؟»

این همون پارادوکسیه که در نگاه فلسفی شوپنهاور به زندگی دیده می‌شه؛ میل به چیزی که نداریم، و خستگی از چیزی که به دست آورده‌ایم.

اما شاید مسئله این نباشه که هیچ‌وقت راضی نمی‌شیم؛ شاید گاهی تمام معنای زندگی رو به رسیدن به یک نقطه گره می‌زنیم و فراموش می‌کنیم که زندگی، فقط مقصد نیست.

شاید لازم نباشه همیشه چیزی برای رسیدن داشته باشیم تا از زندگی لذت ببریم. گاهی باید یاد بگیریم در فاصله‌ی بین خواستن و رسیدن هم زندگی کنیم.


📝 @wiithub