📢 وقتی بلندگوهای مساجد به سامانه هشدار زلزله تبدیل می‌شوند؛ تجربه‌ای از اندونزی

روزنامه گاردین در گزارشی در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶، از طرحی در اندونزی خبر داده است که در آن، از بلندگوهای مساجد برای انتقال هشدارهای زلزله استفاده می‌شود. این طرح با همکاری پژوهشگران ژاپنی در حال آزمایش است و افق اجرای آن تا سال ۲۰۳۰ در نظر گرفته شده است.

🌏 ایده اصلی چیست؟

اندونزی یکی از کشورهای زلزله‌خیز جهان است. در این طرح، قرار است زیرساخت‌های ارتباطی موجود در مساجد، به انتقال سریع هشدارهای زلزله کمک کنند.

البته یک نکته مهم را نباید فراموش کرد: بلندگوها زلزله را پیش‌بینی نمی‌کنند؛ هشدار باید بر پایه اطلاعات لرزه‌ای و سامانه‌های تشخیص سریع صادر شود. بلندگوها ابزار انتقال هشدار به مردم هستند و میزان فرصت واکنش، به فاصله از کانون زلزله و سرعت سامانه بستگی دارد.

💡 چرا این تجربه برای ایران هم اهمیت دارد؟

اهمیت این ایده فقط در فناوری نیست؛ در استفاده از ظرفیت‌های اجتماعی موجود برای حفاظت از جان مردم است.

در بسیاری از مناطق ایران نیز مساجد، مدارس، شبکه‌های محلی و تشکل‌های اجتماعی می‌توانند در اطلاع‌رسانی هنگام بحران نقش داشته باشند. البته استفاده از این ظرفیت‌ها باید با توجه به شرایط هر منطقه، دسترسی گروه‌های مختلف، قابلیت شنیده‌شدن پیام‌ها و هماهنگی با سامانه‌های رسمی هشدار طراحی و ارزیابی شود.

این رویکرد می‌تواند برای اطلاع‌رسانی درباره سیلاب، تخلیه اضطراری و برخی مخاطرات محیطی نیز بررسی شود؛ به‌ویژه در مناطقی که دسترسی به ابزارهای ارتباطی دیجیتال محدود است.

🌱 درس مهم این تجربه:

مدیریت بحران فقط به فناوری‌های پیشرفته نیاز ندارد؛ به شناخت جامعه، اعتماد عمومی و استفاده هوشمندانه از زیرساخت‌های موجود نیز وابسته است.

از منظر حکمرانی محلی، پرسش مهم این است: چگونه می‌توان ظرفیت‌های اجتماعی هر منطقه را به شکلی مؤثر، فراگیر و قابل اعتماد در خدمت حفاظت از جان مردم قرار داد؟

شاید یکی از راه‌های تقویت تاب‌آوری اجتماعی در ایران، پیوند دادن فناوری‌های هشدار با شبکه‌های اجتماعی و ارتباطی موجود باشد.

🔷 @WaterForUs