«زمین دادیم تا افغانها سرزمین متعلق به خودشان در خاک ایران درست کنند؟


این جمله را باید دوباره خواند.
اگر منظور از این عبارت، ایجاد یک محدوده اختصاصی برای فعالیت‌های اقتصادی و تجاری افغانستان در چابهار است، باید دقیقاً گفته شود مبنای حقوقی آن چیست، مالکیت زمین با چه کسی می‌ماند، این محدوده چه وضعیتی دارد و چه مدت در اختیار طرف افغانستانی خواهد بود.
اما اگر واقعاً قرار است در خاک ایران، «سرزمینی متعلق به خودشان» ایجاد شود، سؤال بسیار جدی‌تر است:
چطور و بر اساس کدام قانون؟
چابهار زمین بی‌صاحب نیست؛ بخشی از قلمرو و ظرفیت راهبردی ایران در دریای عمان است.
از طرف دیگر، ما درباره کشوری صحبت می‌کنیم که مسئله حق‌آبه هیرمند میان آن و ایران هنوز حل‌وفصل نشده است. سال‌هاست ایران بر اجرای تعهدات افغانستان بر اساس معاهده هیرمند تأکید کرده و مردم سیستان هزینه‌های سنگین بحران آب را پرداخته‌اند.
بنابراین مردم حق دارند بپرسند:
این زمین در برابر چه تعهدی داده شده است؟

ما‌به‌ازای ایران چیست؟

حق‌آبه هیرمند در این معادله کجاست؟

و «سرزمین متعلق به خودشان» دقیقاً یعنی چه؟
این پرسش، ضد افغانستان یا ضد همکاری منطقه‌ای نیست.
برعکس؛ همکاری پایدار زمانی شکل می‌گیرد که دو طرف بدانند چه می‌دهند، چه می‌گیرند و حقوق و حاکمیت هر طرف دقیقاً کجای توافق قرار دارد.
در مورد چابهار، مردم حق دارند متن توافق را ببینند، نه فقط یک جمله را بشنوند.

🔷@WaterForUs