🔹در اواسط دهه ۱۹۷۰، ارتش شوروی به این جمع‌بندی رسید که نسل قدیمی‌تر هویتزرهای خودکششی مانند ۲اس۳ «آکاتسیا» و ۲اس۵ «گیاسینت» دیگر پاسخگوی نیازهای میدان نبرد مدرن نیستند. تجربیات جنگ‌های محلی و همچنین رقابت تسلیحاتی با ناتو، ضرورت طراحی یک سامانه توپخانه‌ای با برد بیشتر، نرخ آتش بالاتر و تحرک بهتر را آشکار ساخته بود. فلسفه اصلی پشت پروژه مستا، ایجاد یک هویتزر دیویژنی (Division) بود که بتواند با یک تیر، دو نشان بزند: هم در نقش آتش پشتیبانی عمومی عمل کند و هم در نقش ضربت‌زننده ضدباتری، توپخانه دشمن را سرکوب نماید.
🔸توسعه این هویتزر که بعدها به نام رودخانه «مستا» در غرب روسیه نامگذاری شد، در سال ۱۹۷۶ به دفتر طراحی اورالترانس‌ماش (Uraltransmash) واگذار گردید. طراحان با یک چالش اساسی روبرو بودند: چگونه می‌توان یک توپ ۱۵۲ میلی‌متری با برد بالا را روی شاسی زره‌پوشی سوار کرد که هم پایدار باشد و هم تحرک کافی در میدان نبرد داشته باشد؟ پاسخ در ترکیب المان‌های موفق دو تانک برتر شوروی پیدا شد: شاسی برگرفته از تانک T-72 و سیستم تعلیق و غلطک‌های اقتباس‌شده از T-80، که پس از آزمایش‌های اولیه و رفع نقص‌های مربوط به لرزش شدید هنگام شلیک، به پلتفرمی ایده‌آل تبدیل شد.
🔸نتیجه نهایی در سال ۱۹۸۹ یعنی درست در آستانه فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، به‌عنوان ۲اس۱۹ مستا-اس به خدمت ارتش سرخ درآمد. این هویتزر که در ابتدا با نام رمز «اوبیکت ۳۱۶» شناخته می‌شد، با ترکیب اتولودر، برد بلند و تحرک بالا، تحولی اساسی در توان آتش‌افشانی لشکرهای زرهی و مکانیزه ایجاد کرد و به‌عنوان پرچمدار توپخانه شوروی در آخرین سال‌های حیاتش، جایگاهی ماندگار در تاریخ تسلیحات این کشور پیدا کرد.
P1/4
#2S19_Msta_S
#RussianArtillery
#SelfPropelledHowitzer
#Msta_S
#UkraineWar
@VostokCommand | TAYO