🔹 واحدهای نظامی در کشورهای مختلف، استفاده از کشت هیدروپونیک را برای تأمین سبزیجات تازه در پایگاه‌های دورافتاده، کشتی‌ها، جزایر و مناطق عملیاتی بررسی یا اجرا کرده‌اند. هدف اصلی، کاهش وابستگی به زنجیره تأمین، کاهش هزینه‌های لجستیکی و افزایش ارزش غذایی جیره نیروهاست.
🔹 آمریکا در جنگ جهانی دوم و سال‌های پس از آن از جمله نمونه‌های مهم این رویکرد بود. ارتش آمریکا تأسیسات هیدروپونیک بزرگی در جزیره Ascension، جزایر اقیانوس آرام و بعدها در نزدیکی توکیو ایجاد کرد. در برخی از این تأسیسات از سنگ آتشفشانی خردشده به‌عنوان بستر کشت استفاده می‌شد؛ زیرا خاک محلی در بعضی مناطق برای تولید مواد غذایی مناسب نبود و انتقال سبزیجات از مسافت‌های طولانی نیز دشوار بود.
🔹 ارتش و نیروی دریایی آمریکا همچنین در مرکز Natick روی تولید محصولات کشاورزی در محیط‌های کنترل‌شده، از جمله کانتینرهای بدون خاک با نور مصنوعی و محلول‌های مغذی، تحقیق کرده‌اند. هدف این تحقیقات، بررسی امکان تولید سبزیجات تازه در محیط‌هایی مانند کشتی‌ها و پایگاه‌های دورافتاده و کاهش فشار بر زنجیره لجستیکی است.
🔹 در سال‌های اخیر نیز آزمایش‌های میدانی مانند WAREX برای بررسی تولید محصولات تازه در شرایط عملیاتی انجام شده است. ایده اصلی این است که بخشی از سبزیجات مورد نیاز نیروها در همان محل استقرار تولید شود تا نیاز به انتقال مداوم مواد غذایی کاهش پیدا کند.
🔹 جزیره Ascension همچنان یکی از نمونه‌های شناخته‌شده استفاده از هیدروپونیک برای تولید سبزیجات تازه در یک محیط دورافتاده محسوب می‌شود. نیروهای هوایی و فضایی آمریکا نیز فناوری‌های مشابه، از جمله فناوری‌های توسعه‌یافته از تحقیقات فضایی، را برای استفاده در پایگاه‌های دورافتاده بررسی کرده‌اند.
🔹 نمونه مشابهی نیز در ویتنام دیده می‌شود؛ برخی واحدهای پدافند هوایی و نیروی هوایی، از جمله هنگ 213 لشکر 363، روش‌های کشت بدون خاک را برای تولید محصولاتی مانند اسفناج و کاهو در مناطقی که زمین کشاورزی مناسب یا فضای کافی وجود ندارد، مورد استفاده قرار داده‌اند.
🔹 در مجموع، هیدروپونیک برای نیروهای نظامی بیشتر از آنکه جایگزین کامل زنجیره تأمین غذایی باشد، یک راهکار مکمل لجستیکی است؛ روشی که می‌تواند در محیط‌های خاص، دسترسی نیروها به محصولات تازه را افزایش دهد و بخشی از نیاز غذایی را در محل استقرار تأمین کند.
@VostokCommand | Knight