🔢 ونکوور: سبک مینیمال و محبوب کادر درمان
تو این روش، رفرنس‌ها با عدد (توی پرانتز، کروشه یا به صورت بالانویس) داخل متن مشخص میشن.
مثال: "شیوع دیابت در ایران رو به افزایش است [1]."
کجا طرفدار داره؟ این سبک، عشقِ بی‌چون‌وچرای ژورنال‌های بالینی، پزشکی، داروسازی و زیست‌شناسیه. ژورنال‌های بزرگی مثل Lancet یا BMJ این مدلی کار می‌کنند.
چرا؟ متون پزشکی پر از اصطلاحات تخصصی و طولانیه. وقتی وسط متن اعداد 1 تا 3 رو می‌بینید، سرعت خوندنتون پایین نمیاد و فضای کمتری هم اشغال میشه. خواننده اگر بخواد، میره ته مقاله لیست شماره‌ها رو نگاه می‌کنه.

✍️ هاروارد: سبک اسم و رسم‌دار
تو این روش که بهش Author-Date هم میگن، خبری از عدد نیست؛ بلکه اسم نویسنده و سال انتشار مستقیم میاد تو متن مقاله.
مثال: "شیوع دیابت در ایران رو به افزایش است (احمدی و همکاران، 2025)."
کجا طرفدار داره؟ بیشتر تو ژورنال‌های علوم انسانی، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی پزشکی و گاهی پرستاری یا بهداشت عمومی.
چرا؟ تو این رشته‌ها، اینکه چه کسی و تو چه سالی اون حرف رو زده، به اندازه خودِ حرف مهمه! خواننده همون لحظه تو متن می‌فهمه رفرنس چقدر جدید و متعلق به کدوم تئوریسین یا پژوهشگره.

💡یک نکته از اتاق عملیات:
اصلاً و ابداً خودتون رو درگیر حفظ کردن نقطه و کامای این سبک‌ها نکنید! نرم‌افزارهای مدیریت رفرنس مثل EndNote ، Mendeley یا Zotero با یک کلیک، کل مقاله شما رو از ونکوور به هاروارد (یا برعکس) تغییر میدن.
تنها کاری که شما باید بکنید اینه که برید تو سایت ژورنال هدف، بخش Author Guidelines (راهنمای نویسندگان) رو باز کنید و ببینید ژورنال دقیقاً چه سبکی رو از شما خواسته.

#آموزش_کوتاه

https://t.me/viva_academi