فضای مجازی به هر کسی یه تریبون داده که با چند تا جمله‌ی قاطع و یه مشت اطلاعات نصفه‌نیمه، درباره‌ی همه‌چیز و همه‌کس نظر بده. یکی دو تا کتاب زرد می‌خونه، چند تا پیج با تکه‌کتاب‌های روشنفکرانه دنبال می‌کنه، بعد فکر می‌کنه به درک عمیقی از جهان رسیده و حالا وظیفه داره بقیه رو هم آگاه کنه. از یه تجربه‌ی شخصی، برای خودش قانون می‌سازه و همون رو به یه قشر کامل از آدم‌ها تعمیم می‌ده؛ انگار آدم‌ها نسخه‌های تکراری هم‌دیگه‌ان.