هم‌نشینی با افراد مسن شیرینِ سخن که سردوگرم روزگار، چشیده‌اند برایم بسیار لذت‌بخش است.
مادربزرگ‌هایم گره بقچه تجربیات خود را به وقتش کاربلدانه وا میکنند و منی که مشتاق شنیدنم.
چند روز پیش که دور هم جمع بودیم و حرف از اوضاع نامناسب زندگی یکی از زنهای فامیل به میان آمد، نکات قابل تاملی را ذکر کردند.
مادربزرگ پدریم زنی آرام و باوقار است.
او میگفت: یکی‌‌به‌دو کردن با مرد حرمتها را میشکند. مقایسه‌کردنش با دیگران و طعنه‌زدن سبب می‌شود زخم‌زمانش نیشت بزند. زنِ وراج مرد را خسته می‌کند و متانت، زن را در نگاه مرد بزرگ می‌کند.
من همیشه از بچگی تاثیر این سکوت‌های بجا را در زندگی او دیده‌ام.

مادربزرگ مادریم اما اینگونه نصیحت میکند که زن باید خوش‌خُلق باشد و در نهایت محبت و عشق با همسرش تا کند که روتلخی مرد را دور میکند.
در خدمت‌کردن مطیع باشد و قبل آمدن مردش خانه را آب‌وجارو کند و زیر غذایش را خاموش کرده‌باشد و با چای تازه‌دم به پیشوازش برود.
می‌گوید زن زورِ اضافه میزند هر چه باشد مرد در خانه قدرتمند‌تر است کاری نکن خوردت کند که بر این کار تواناست. این قدرت را نباید سبب کام تلخی خانه‌‌ات کنی به آن پروبال بده و خودت در جوار آن آسوده باش و خانمی کن.

این حرفها همیشه شایسته‌ی یادآوریست خصوصاً برای نسل بی‌صبرِ فراموشکار امروز.

#روزنوشت