چند روزی بود گرفتار دندان درد شدیدی شده بودم. دندان عقلی که چن سالیست نه کامل تشریف فرما می‌شود نه اینکه ساکت و نجیب سر جایش بنشیند.
به حدی دردش تمام لثه‌ام را درگیر کرده‌بود که غیر سوپ و فرنی نمی‌توانستم چیزی بخورم و علاوه بر حرف زدن، خواب را هم مشکل کرده بود.
طبق عادت همیشه که در مقابل خوردن مسکن و دارو مقاومت میکنم و از دکتر رفتن گریزانم، فقط مرتب دعا می‌کردم که خدا شفایم دهد تا این روزهای رمضان بخیر بگذرد تا ان شاءالله بعداً فکری به حالش بکنم.
دیشب یکی از دوستانم درخواست کرد که به جایش برای ختم مسجدی که در آن فعالیت می‌کند بروم و تاکید کرد که بیشتر از روال همیشه تلاوت بکنم چون ختم‌شان عقب است و افراد آنجا بیشترشان توان تلاوت ندارند. قول ندادم چراکه با این درد شدید اصلا توان تلاوت نداشتم.
فردای آن روز هر ثانیه که به ساعت موعد مسجد نزدیک‌تر می‌شد من مردد‌تر بودم که چه کنم! و از طرفی این درخواست، سنگینی عجیبی به قلبم داده بود. بلاخره نتوانستم بی‌خیال شوم. آماده شده و رفتم.
دعا کردم خدا برایم آسان کند؛ این تنها امید و چاره من بود. چاره‌ای که بارها جواب داده‌بود. در دلم گفتم حتی اگر تلاوتی هم نکنم، همین که حلقه این تلاوت پاره نشود کافی‌ست.

وارد شدم. همه منتظر بودند و سبحان الله تنها خانمی که برایشان تلاوت می‌کرد تأخیر کرده بود و دندان من هم در دهانم مرتب جیغ میزد.
مصحف را باز کردم ختمشان در احسن القصص قران بود؛ سوره یوسف...
سعی کردم حواسم را از درد دور کنم و حواسم برود پی داستانِ این سوره پر درس و عبرت. پس شروع کردم...
نصف جزی تلاوت کردم و یک آن به خودم آمدم و دیدم که من اصلا هیچ دردی ندارم. دندان‌های بالا و پایینم را روی هم گذاشتم مطلقا دردی احساس نمی‌کردم. انگار باورم نمیشد زبانم را برای اطمینان چرخاندم روی دندانم، چندین بار لمس کرد اما نه، واقعاً لثه‌ام دردی نداشت و این از برکت قرآن بود.
انگار نیروی مضاعف به من تزریق شد، دهانی که قبل رفتن به سختی باز میشد الان سختترین مخرج‌ها را به خوبی پر میکرد و من از این اتفاق شگفت‌زده شده بودم.


میخواهم بگویم کاری که برای خدا انجام دهیم با وجود سختی و گاهی درماندگی‌مان و حتی نبودن توان و نیرو، اگر خالصانه بخواهیم و قدممان را محکم برداریم آسانی و گشایش حتما می‌رسد، و گاهی از جایی که به گمانت هم نرسد.
کمترینش شفای دندانی که برای حفظ ختم مسجدی تلاش کرده بود، دیگر بماند کسی که عمرش را برای این راه گذاشته...

#روزنوشت