همیشه عمیق‌شدن در معنا‌ها همانقدر که برایم جذاب است، ترسناک نیز هست.
گاهی در مفهوم واقعی بعضی واژه‌ها گم میشوم و ترس عجیبی به نسبت اینکه مبادا درک نادرستی از تعابیر دارم و این سبب خسرانی بزرگ در زندگیم شود را با خود حمل میکنم.
بارها از خودم پرسیده‌ام کجا رضایت به قدرالهی است و کدامین بی‌ارادگی آدمی، کجا معنای عمیق صبر است و کجا قبول ظلم.
یا نکند حسن‌ظن و‌امیدواری به پروردگار سببی شود که معنای غفلت و سهل‌انگاری را در ذهنم کمرنگ کند.
و صدها چرا‌ی دیگر که همیشه در ذهنم می‌پیچد.
در این میان که ترس و افسوس از ندانم‌های خودم را بدوش میکشم به دعا فکر میکنم به توفیق دعا.
و به خودم می‌گویم هر روز بیشتر باید بخوانمش و بگویم:
خدایا... تو میدانی آنچه من نمیدانم و من نمیدانم آنچه تو میدانی پس با حکمتت زندگی‌ام را سرو سامان بده و از جانب خود به من بصیرتی ببخش تا مسیر بندگیم را بی‌خطا‌تر بپیمایم. آمین...
ورده
Post #1780
1.44K