زیاد به این موضوع فکر میکنم
در مقابل بیشتر پیشامد‌های زندگی چاره‌ایی جز پذیرش نیست.
همیشه فکر میکنم برای انسان‌های دیگر، شاید صرفاً به اجبار پذیرفتن
و در نهایت با اجرای انواع راهکارهای روانشناسی، خود را با آن وفق دادن است.
ولی حساب مومن چیز دیگریست.
او مومن است به قضا‌وقدر الهی، پس پذیرش او باید با رضایت همراه باشد.
اعتماد او به برنامه‌ریزی زندگی یا بهتر بگویم به حکمت‌های خداوند پیمودن مسیر پذیرشش را آسانتر میکند.
چراغ همیشه روشن کلام پروردگار او را یاری می‌دهد، اینکه خیر است در چیزی که حتی آن را خوش نداریم.
و مومن باید حریص خیر‌ها باشد، خصوصاً برای خیرهای زایده از سختی...
شناخت و باور به ذات پروردگار اینکه علم او همه احوال ما را دربرگرفته، عادل و در عین حال لطیف‌ است و بنده‌هایش را دوست دارد. و هر چیزی برای واقع شدن از فیلتر اراده و تدبیر او رد شده، قلب مومن را آسوده میکند. حتی اگر این صبر طولانی باشد و فرسایشی، اما به پاداش صبرانه آن دلخوش و به شکرانه انتهای مسیر دلگرم است.
و میان این دو بسیار فرق است؛ پذیرش از روی ناچاری یا از روی رضایت.
آری باور همیشه جداکننده‌ی مسیر است.