یاد خاطره‌های شیرین من از آن روزهای رمضان، در سن کودکی همیشه در دلم تازه مانده است.
شب‌هایی که کنار پدربزرگ می‌خوابیدم و قسم‌اش می‌دادم برای سحر بیدارم کند.

سفره سحری در خانه ما همیشه در زیرزمین #اتاق‌ـ‌بالای‌ایوان (همانی که همیشه از آن می‌نویسم) پهن میشد.
مادربزرگ زودتر از همه بیدار می‌شد و در دیگ فلزی تخم‌مرغ محلی آبپز می‌کرد که با کره‌ی مخصوصِ بُز‌، طعمی بهشتی میداد و بعد از آن هم داستانِ شب، با وضو گرفتن تک تک خانواده از حوض وسط حیاط‌ پایان می‌یافت.

یکی دو روزی مانده به رمضان، مادربزرگ یک تشت بزرگ خمیر آماده می‌کرد و با آن نان و کلوچه محلی برای سحر و افطار می‌پخت. بوی تنور و نان تازه از تمام کوچه‌های روستا به مشام می‌رسید.
و بماند لذت آن جعبه‌ی‌ بزرگ بامیه‌ و زولبیا که پدربزرگ برایمان از شهر می‌آورد.
سر سفره افطار از تلویزیون رنگی چهارده اینچی که تازه خریده بودیم، پخش زنده عمره را تماشا می‌کردیم و چه کسی از ما خوشبخت‌تر بود؟!

و عید.
مادر ظرفهای نوِ ملامین سبز را که وسطش با گل‌های سرخ تزئین شده بود را سر سفره بلند عید می‌چید و من همیشه آن قاشقی را بر میداشتم که در دسته آن طرح خوشه گندم حک شده بود.
نوشابه‌های شیشه‌ایی، غذای خوش‌طعم مادربزرگ، عیدی دادن‌های عموها و پدر و صدای پیچیده تکبیر مردان از بلندگوی مسجد در روستا.
تصویر برگشتن پدر بزرگ از مسجد که به محض ورود چندین بار پشت سر هم میگفت: مبارکه، مبارکه، مبارکه... و این صدا هیچ وقت فراموشم نمی‌شود.

یاد و خاطره چقدر عجیب است، خوش می‌نشیند گوشه دل و جانت و هر زمانی که وقتش بشود دوباره زنده می‌شود. وقتی آنقدر قوی است این تداعی، چرا و هزاران بار چرا برای شریعت و دین نباشد؟!

#خاطرات