تعاریف بسیاری شنیده و خوانده بودم اما، هیچکدام شبیه آن حرف نبود که دعا را چیزی شبیه بذر توصیف کرده بود.
بذری که جوانه می‌زند و باید چون باغبانی صبور منتظر بمانی تا وقت مناسب، در خاک امن و حاصلخیز توکل به آرامی رشد کند.
استغفار و حسن‌ظن سبب میشود نور اجابت زودتر بتابد و اشک‌های نیمه‌شب بارانیست که سیرابش میکند.
و امان از آفت ناامیدی که سبب می‌شود قلبت، زمینی بی‌حاصل بماند و بذرت را موریانه غفلت بخورد.
گفتی باغبانِ باغ دعا باید صبور باشد و مطمئن. و بداند سرنوشت دانه‌هایی که جوانه نزدند نابودی نیست. کبوتر سفید اجابت، آن را با خود به سرزمین رویا و ابدیت برده است؛ آنجا شکوفه‌های سفید و زیبا می‌شوند. آنقدر زیبا که تو آرزو خواهی کرد کاش همه‌ی دعاهایت چنین سرنوشتی می‌داشتند.
#دعا