مدتی است در خلوت با خودم، به اسم «المهیمن» فکر می‌کنم و بی‌شک شنیدن آن فایل زیبا در تعریف این اسم الله بر مسیر دل و فکرم بی‌اثر نبوده.
«المهیمن» از ریشه میمنه به معنی سیطره و قدرت میاد و این یعنی ذات الله متعال سیطره کامل بر هستی دارد.
از شنیدن صدای نفسهای ماهی در عمق و سیاهی دریا تا صدای پای مورچه‌‌ایی در زیر سنگِ کوهی بالا بلند گرفته و صدای خاموشِ حرفهای ناگفته همه ما... چیزی از او پنهان نمی‌ماند.
معنای المهیمن را در حفاظت این جهان که از سیطره همه‌جانبه‌اش سرچشمه می‌گیرد را هم میتوان دید. و معنای دیگرش را در مصلحت‌اندیشی بی‌نظیر پروردگار.
الله متعال همچنان که سیطره کامل بر هستی دارد بی‌وقفه آن را اداره میکند آن هم به مصلحت‌، بدون دیدن کوچکترین کژی در آن.

از مهم‌ترین باورهای عمیق به این اسم را در مادر سرورمان موسی میتوان دید.
اویی که به آن الهام اعتماد کامل دارد. میداند المهیمن حافظ امانت‌هاست و از عاقبت آن سوی نیل باخبر است و حتی هدف از این مصلحت را هم برایش می‌گوید (و جاعلوه من المرسلین) تا نکند شکی به دل راه دهد.
در این ماجرا نقش اسم المهیمن به واضحی دیده می‌شود.
اراده، دوراندیشی و مصلحت اموری پر خیر برای بنده‌اش هر چند سخت و به قیمت جگرگوشه به آب سپردن است.
و تویی که باید درس بگیری و عمیق‌تر المهیمن را بخوانی و مومن باشی به اینکه در پس تمام ناراحتی‌های زندگی اراده کاملی جریان دارد که به مصلحت تو آگاه است، هرچند گاهی باید تمام دلخوشی‌هایت را رها کنی؛ شبیه سپردنش به دریا، اما پر خیرتر به سویت باز خواهد گشت.
به قول آن عزیز هر جای زندگی به بن‌بست رسیدی مطمئن باش یکی از نام‌های او را فراموش کرده‌ایی. از جنس تمام گره‌های تاریک، نامی مطابق با آن هست که به آن چنگ بزنی و سلامت به سپیدی صبح برسی.
و شاید این روزها المهیمن...