سخن گفتن نعمت است و همراهی نعمتها با ازمایش، قانون دنیاست.
تو باید حواست جمع کلامت باشد که ردّی پاک نشدنی از خود بجا بگذارد آن هم از نوع خوبش.

قلب‌ها با حرف‌ها منقلب می‌شوند، تا آنجا که حتی قلب پاک‌شده با حوض کوثر ممکن بود به ناحق متمایل شود.

گاهی حرف، همچون باران است که بر روح مغمومِ کویر مانندی در نیمه شب می‌بارد و با خود نور هدایت می‌آورد.
و گاهی هم زبان همچون تیشه تیز و بی‌امان چارقدِ امیدِ قلبی را می‌برد.
حرف‌های پرامید و سوق‌دهنده‌ات به سوی خیر تصویری زیبا در ذهنی دیگری می‌سازد، حتی اگر خودت از آن بی‌خبر باشی مثلِ پروانه‌ایی که بالهای زیبایش را نمی‌بیند، پس دریغ نکن.
گفتن و شنیدن‌های زندگی مومن مهم‌اند و سرنوشت ساز، آنجاست که همیشه باید با خودش تکرار کند یا خیر بگویم یا سکوت کنم.
🖊ورده