صدایت را از میان هزار صدا شناختم، اما وقتی برگشتم چیزی درونم فرو ریخت
خالق مگر چقدر می‌تواند بی‌رحم باشد که حتی میان صدای تو و کسی دیگر تفاوتی نگذارد
حالا من چگونه باید در جهانی زندگی کنم که هر گوشه‌اش پر شده از انعکاس صدای تو
تو را لعنت نمی‌کنم چون شاید تقصیر تو نبود .
خودم را سرزنش می‌کنم که هنوز در پستوی ذهنم لحن تو را نگه داشتم و آنقدر پرورش دادم که حالا هر صدای شبیه تو ، مرا به نفرت از کسی می‌رساند که حتی نمی‌شناسم
چه بی‌رحمانه است اینکه آدمی را به خاطر خاطره کسی دیگر دشمن بدانی .....