تو مسيرى كه ميرفتيم ايران واسه خاكسپارى هرجا بغضم ميتركيد، اگه كسى ميديد ميومد سمتم باهام حرف ميزد و بهم تسليت ميگفت و بغلم ميكرد.
وقتى برگشتم آلمان كل مسير ٧،٨ ساعته تو قطار تا خونه رو گريه كردم، آدما روبروم مينشستن، از كنارم رد ميشدن و حتى نگاهم نميكردن.
انگار نامرئى بودم.


_you know who_


@uttweet