گذشته شبیه ایستگاهی است که قطار زندگی مدت‌هاست از آن عبور کرده؛
اما بعضی از ما هنوز روی همان سکو ایستاده‌ایم و به ریل خیره شده‌ایم، به امید اینکه قطار برگردد و چیزی را که از دست رفته، دوباره با خود بیاورد.
اما امان کە قطار برنمی‌گردد.
آنچه گذشته، گذشته است؛ نه برای اینکه فراموشش کنیم، بلکه برای اینکه دیگر مجبور نباشیم هر روز بلیت برگشت به آن را بخریم.

گاهی بلوغ یعنی بپذیریم که بعضی اتفاق‌ها قرار نیست جبران شوند؛
قرار است ما را تغییر دهند و تمام.

از گذشته درس بگیریم، اما در آن خانه نسازیم.