سخنران: محمدامین تاجیک، دانشجوی دکترا (TU Wien, Austria)
عنوان: "خیلی سرد" چقدر سرد است؟

چکیده:
سال 1925، آلبرت اینشتین ادعا کرد[1] که اگر بتوان دمای یک گاز را به یک دمای بحرانی به خصوص رساند و تلاش کرد که چگالی آنرا افزایش داد، حالتی چگالیده و ناپایدار از ماده بوجود می آید[1]. این حالت به چگاله بوز-اینشتین معروف شد. هفتاد سال طول کشید تا اریک کورنل و کارل وایمن بتوانند ادعای اینشتین را در آزمایشگاه ثابت کنند[2].

اما چرا ایجاد این حالت از ماده هفتاد سال طول کشید؟ برای گرفتن پاسخ باید با وسایل و روش هایی که به فیزیک پیشگان کمک کرد تا اتم ها را به دام بیندازند و تا دماهای پایین سرد کنند آشنا شویم.
در این جلسه، ابتدا تاریخچه ای مختصر از شاخه "اتم های خیلی سرد" ارایه خواهم داد. سپس مهم ترین روش هایی که برای دام اندازی و سرد کردن اتم ها استفاده می شوند معرفی و در پایان به چند مورد از پژوهش های کنونی در این شاخه اشاره خواهم کرد.

مراجع:

[1] A. Einstein, “Quantentheorie des einatomigen idealen Gases (Zweite Abhandlung)”
Sitzungsber. Kgl. Preuss. Akad. Wiss., p. 3, 1925
[2] M. H. Anderson, J. R. Ensher, M. R. Matthews, C. E. Wieman, and E. A. Cornell,
“Observation of bose-einstein condensation in a dilute atomic vapor,” Science, vol. 269,
no. 5221, pp. 198–201, 1995.