🔹 وقتی کودکی در محیطی پر از تنش، فریاد یا بی‌ثباتی بزرگ می‌شود، ذهنش یاد می‌گیرد که پیش از هر کاری، «امنیت» را بسنجد، نه «احتمالِ کشف» را.
🔹 در چنین فضایی، مغز کودک وارد حالت بقا می‌شود؛ حالتی که در آن کنجکاوی خاموش می‌شود، خلاقیت می‌میرد و تنها چیزی که باقی می‌ماند، مراقبت افراطی از خود است.
🔹 اما کودکی که در آرامش و پذیرش رشد می‌کند، جهان را میدانِ بازی می‌بیند، نه میدانِ خطر. دستش را به‌سوی ناشناخته‌ها دراز می‌کند، چون در عمق وجودش مطمئن است که «امن است».
✨ وقتی امنیت عاطفی فراهم باشد، کنجکاوی زنده می‌ماند — و همین کنجکاوی، ریشه‌ی یادگیری، عشق و خلاقیت است.
~ کانال روانشناسی سایکولاجیک
@UTpsychologic
Post #160
5.11K
- 😢 38
- ❤ 18
- 💔 11
- 👍 10
- 🔥 1