در روزهایی که کشور بیش از هر زمان دیگر نیازمند تعقل، گفت‌وگو و حضور فعال نهاد دانشگاه است، طرح موضوع تعطیلی یا مجازی‌سازی ترم پیش‌ِ رو دانشگاه‌ها مشمول تبعات قابل‌توجهی برای این نهاد و ارتباط آن با مردم است. دانشگاه صرفاً محل ارائه‌ی واحدهای درسی نیست؛ دانشگاه فضای زیست فکری، شکل‌گیری عقل جمعی، تمرین مسئولیت اجتماعی و گفت‌وگوی علمی و مدنی است. هر تصمیمی که این نهاد را به حاشیه براند، صرفاً یک تصمیم آموزشی نیست، بلکه تصمیمی با پیامدهای عمیق اجتماعی و سیاسی است.

تجربه‌ی سال‌های اخیر نشان داده است که آموزش مجازی نه‌تنها جایگزین مؤثری برای آموزش حضوری نیست، بلکه به افت کیفیت آموزش و پژوهش، تضعیف ارتباط علمی استاد و دانشجو و تشدید نابرابری‌های آموزشی منجر می‌شود. نهادهای تصمیم‌گیر نشان داده‌اند که به‌جای حل مسئله، همواره صورت مسئله را پاک کرده و دانشگاه را از نقش واقعی خود تهی ساخته‌اند. با سیاست‌زدایی از فضای دانشجویی و ایجاد محدودیت‌های گسترده، دانشگاه‌ها به محیطی عقیم و بی‌رمق تبدیل شده‌اند؛ محیطی که نه پرسشگری می‌بیند، نه نقد و نه حضور فعال دانشجو.

تعطیلی دانشگاه، تعطیلی آموزش نیست؛ تعطیلی گفت‌وگو و مطالبه‌گری است. تاریخ نشان داده است که دانشگاه‌های خاموش، جامعه‌ای خاموش و بی‌رمق به‌جای می‌گذارند و هیچ پیشرفتی از دل سکوت پدید نمی‌آید.

ما، دانشجویان، چشم بر واقعیت نمی‌بندیم و سکوت را تحمل نمی‌کنیم. دانشگاه باید به‌عنوان نهادی زنده، فعال و حضوری حفظ شود و هیچ تصمیم شتاب‌زده یا راهکاری که نقش دانشگاه را به یک محیط منفعل و غیرنقدپذیر تبدیل کند، قابل پذیرش نیست. تضعیف حضور دانشگاه، تضعیف یکی از معدود فضاهای عقلانی، پرسشگر و مسئولیت‌پذیر جامعه است و با هیچ توجیهی قابل توجیه نیست.

از این‌رو انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه تهران به نمایندگی از دانشجویان این دانشکده، خواستار برقراری کلاس‌های دانشگاه به‌صورت حضوری و جلوگیری از منفعل ساختن این نهاد ارزشمند است و از تمامی دانشجویان و دوست‌داران علم و دانش دعوت به عمل می‌آید تا به کارزار «برگزاری حضوری کلاس‌های نیم‌سال دوم تحصیلی ۰۵–۰۴» بپیوندند

http://karzar.net/287212

@utpsaa