سرسبزی و حفظِ سَرزندگی و جاودانگیِ درخت انار به این رُستَنی در پنداشتِ بیشتر مردم جهان، تقدس بخشیده است و آن را مادرِ زمین و زهدانِ طبیعت و مظهری از برکت و باروری و فراوانی و جاودانگی پنداشته‌اند. پُردانگی میوه‌ی آن را هم نماد برکت و باروری به شمار آورده‌اند، از این رو در اسطوره‌های بیشتر اقوام جهان و ادیانِ الهی درخت انار و میوه و شاخه‌های آن مقدس شمرده شده‌اند.
ایرانیان به هنگام به جا آوردن مناسکِ آیینی، چوب درخت انار را می‌سوزاندند، در خوان‌های نوروزی و مِهرگان هفت شاخه‌ی درخت از جمله یک شاخه‌ی انار می‌گذاشتند و به آن‌ها تَبَرُک می‌جستند و تَفَأل می‌زدند، اکنون نیز چند شاخه‌ی انار یا چند دانه‌ی انار بر سرِ خوانِ نوروزی می‌چینند.
انار جای ویژه‌ای در پاره‌ای از مراسمِ آیینیِ مردم ایران داشته است، مهم‌ترین شب‌چَره‌ی سفره‌ی تنقلات شب یلدا یا شب چلّه (شب اول دی و آغاز زمستان) انار دانه‌سرخ و هندوانه بوده است، خوردن انار در شب چله را دورکننده‌ی تب و آزار گرمای تابستان، دور ساختن آدمیزادگان از گزندِ جانوران و حشرات در تابستان و دور کردن ناخوشی‌ها و بیماری‌ها از تن در یک سال پنداشته‌اند.
از کتاب "مردم‌شناسی دانش پزشکی در فرهنگ ایران"
نوشته‌ی "علی_بلوکباشی"
Post #1772
879