هنگامی که قایق کتاب به سمت پایین رودخانه حرکت می‌کرد، کودکان به سمت ساحل می‌دویدند و فریاد می‌زدند: «کتابخانه اینجاست!» کشاورزان سیب، لحاف یا آرد ذرت را با کتاب‌های امانتی معاوضه می‌کردند. در زمانی که سواد در مناطق روستایی آمریکا نادر بود، این زنان  خواندن را  روی عرشه، اغلب با نور فانوس، در حالی که مه رودخانه دور بدنه کشتی می‌پیچید، آموزش می‌دادند.

در طول یک زمستان سخت، وقتی رودخانه یخ زد، النور  متوقف نشد. او مایل‌ها در عرض سواحل یخی راه می‌رفت و کیسه‌های کتاب را روی پشت خود حمل می‌کرد و اطمینان می‌داد که هیچ کودکی از خواندن باز نماند. او میگفت: «رودخانه می‌خوابد، داستان‌ها نمی‌خوابند.»

تا دهه ۱۹۱۰، کتابخانه‌ی شناور آن‌ها الهام‌بخش قایق‌های دیگری شد و آموزش را در قلب سرزمین گسترش داد. زنان قایق کتاب ثابت کردند که آموزش می‌تواند حتی در آب‌های ناآرام سفر کند.


https://x.com/FGhoddoussi/status/1988026355397660958?t=fV6lzEK4jHEVLEK3W4Ma_g&s=19