لایک‌ها را بشمارید، نه دیسلایک‌ها
این روزها طبیعی است که صداهای حاشیه‌ای بیشتر به چشم بیایند. صداهایی برای منحرف کردن، صداهایی برای تحریک کردن، صداهایی برای خنثی کردن... حاشیه همیشه یکی از قدیمی‌ترین ابزارها برای خسته‌کردن و پراکنده‌کردن انرژی جمعی بوده.
اگر ناراحت هستیم، اگر عصبانی و خشمگین هستیم، به یاد بسپاریم که هزار نفر هم‌مسیر ما هستند. اگر ده نفر بر خلاف مسیر فریاد می‌زنند از آنها گذر کنیم. نگذاریم انرژی و خشم ما را در جایی که هیچ ارزشی ندارد تخلیه کنند. نگذاریم آنچنان خسته‌مان کنند که در بزنگاه حساس، جانی در بدن برای برآوردن فریاد دادخواهی نداشته باشیم. آن کس که ممکن بود "بفهمد" و "درک" کند، تا به امروز فهمیده است و درک کرده است. تلاش برای فهماندن به آنان که باقی مانده اند، جز آب در هاون کوبیدن نیست. هر کس که حرفی به جز اتحاد میگوید، هر کس که حرفی به جز خواسته اکثریت مردم ایران میزند، هرکس ژست روشنفکری میگیرد و جملاتش را با یک "ولی..." ادامه می دهد، در حکم همانهایی هستن که برخلاف شما فریاد میزنند. از آنها در گذریم و زیر یک پرچم متحد باشیم.
بیش از 15 سال است که اینجا در کنار هم هستیم و امروز کمترین حرکت را در تعطیلی موقت کانال میدونیم. میگوییم موقت چون به آینده امیدواریم و اگر امروز زنده ایم (در روزگاری که زنده ماندن، جز مایه شرمندگی نیست) تنها به همین امید است.
پایدار پیروز و جاوید باد، ایران بزرگ!