‍ 🟢 در میلاد رحمت؛ در ستایش محمد(ص) و صادق آل محمد(ع)

﴿وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ﴾
«و تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم.»
انبیاء، ۱۰۷

سخن گفتن از محمد(ص)، سخن گفتن از یک میلاد در تقویم تاریخ نیست؛ سخن از طلوع معنایی تازه برای انسان است.

آن روز که محمد بن عبدالله(ص) چشم به جهان گشود، هنوز زمانه نمی‌دانست که از دامان مکه، مردی برخواهد خاست که نام خدا را با آزادی انسان، ایمان را با خرد، عبادت را با عدالت و قدرت را با اخلاق پیوند خواهد زد؛ مردی که رسالتش نه برای قبیله‌ای و سرزمینی، که به تصریح قرآن، «رحمةً للعالمین» بود؛ رحمتی برای همه عالَم و همه آدمیان.

محمد(ص)، پیامبرِ خدایی بود که انسان را به بندگی خویش فراخواند تا از بندگی هر آنچه غیر اوست رها شود؛ پیامبرِ رحمتی که مهربانی‌اش از مرز دوست و دشمن فراتر می‌رفت، و پیامبرِ اخلاقی که خداوند خود بر عظمت آن گواهی داد:

﴿وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ﴾
«و به‌راستی که تو بر خویی سترگ و والا هستی.»
قلم، ۴

شاید از همین روست که زبان، آنگاه که به وصف او می‌رسد، کوتاه می‌آید و شعر، به جای توصیف، سر به تعظیم می‌نهد؛ چنان‌که سعدی گفت:

ماه فرو ماند از جمال محمد
سرو نباشد به اعتدال محمد

قدر فلک را کمال و منزلتی نیست
در نظر قدر با کمال محمد

اما شکوه این روز، به میلادی دیگر نیز آراسته است؛ میلاد امامِ دانش و تبیین، حضرت جعفر بن محمد الصادق(ع)؛ از پاک‌ترین ثمرات شجره‌ای که ریشه در نبوت محمدی داشت.

امام صادق(ع) تنها ناقل میراث نبوی نبود؛ مفسر ژرفای آن میراث و گشاینده یکی از درخشان‌ترین ادوار معرفت اهل‌بیت(ع) بود. در روزگاری که اندیشه‌ها با یکدیگر درمی‌آمیختند و پرسش‌های نو سر برمی‌آوردند، مکتب او نشان داد که ایمان از پرسش نمی‌هراسد، معرفت با تعبد بیگانه نیست و عقل، اگر از حقیقت بجوید، نه رقیب دین که چراغ فهم آن است.

از این منظر، هم‌نشینی این دو میلاد، خود حامل معنایی شگرف است: در یکی، خورشیدِ وحی طلوع می‌کند و در دیگری، پرتوی از همان خورشید در آسمان معرفت اسلامی می‌درخشد. محمد(ص) پیام را آورد و صادق آل محمد(ع)، در یکی از حساس‌ترین پیچ‌های تاریخ، ژرفای آن پیام را به زبان دانش، استدلال و معرفت برای نسل‌های پس از خویش گشود.

و امروز، پس از گذشت قرن‌ها، جهان همچنان تشنه همان حقیقت است:

جهانی که از خشونت خسته است، محتاج رحمت محمدی است؛
جهانی که حقیقت در آن زیر غبار هیاهو گم می‌شود، محتاج صدق صادقی است؛
و انسانی که میان قدرت، منفعت و اضطرابِ روزگار خویش سرگردان مانده، محتاج همان ندایی است که او را بار دیگر به کرامت خویش فراخوانَد.

میلاد مسعود خاتم پیامبران، حضرت محمد مصطفی(ص) و فرزند برومندش، امامِ دانش و معرفت، حضرت جعفر بن محمد الصادق(ع)، بر امت اسلامی و تمامی جان‌های شیفته حقیقت و فضیلت مبارک باد.

باشد که بزرگداشت این میلاد، تنها به شادمانی یک روز محدود نماند؛ که وفاداری به محمد(ص)، بیش از آنکه در ستایش نام او باشد، در زیستن به آیین او معنا می‌یابد: در رحمت هنگامی که کینه آسان‌تر است؛ در عدالت هنگامی که مصلحت وسوسه‌انگیزتر است؛ در راستی هنگامی که دروغ سودمندتر می‌نماید؛ و در آزادگی هنگامی که سر فرود آوردن کم‌هزینه‌تر است.

زیرا محمد(ص)، تنها نامی بزرگ در گذشته ما نیست؛
میزانی است برای آنچه باید بشویم.

اللهم صلّ علی محمد و آل محمد

شورای مرکزی اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان در اروپا