● آینده‌ای که زیر بار هزینه‌ها دفن می‌شود.

- تحصیل در سایه‌ی معاش و بقا

اگرچه پیش‌تر نیز اقتصاد ایران با دشواری‌های زیادی مواجه بود، اما امروز با فشارهایی بی‌سابقه دست به گریبان است. تورم نقطه‌به‌نقطه به ۴۵ درصد رسیده، قیمت دلار از مرز ۱۱۰ هزار تومان گذشته و طلا به ۱۰ میلیون تومان به ازای هر گرم رسیده است. این اعداد برای جامعه دانشگاهی صرفا خبر اقتصادی نیستند؛ آنجا اهمیت پیدا می‌کنند که هر دانشجو آن‌ها را به صورتی روشن و واضح در سفره‌ی سلف، اتاق خوابگاه، قیمت کتاب‌ها و هزینه‌ی اینترنت خود لمس می‌کند.

وزارت علوم نرخ غذای سلف را تا ۲۲ هزار تومان تعیین کرده است؛ که این رقم برای دانشجویان نوبت دوم و سنوات مازاد، بیش از دو برابر است. هزینه خوابگاه و اینترنت افزایش یافته، قیمت کتاب هر روز بالاتر می‌رود، هزینه‌ی بلیت سفرهای بینِ شهری پلکانی بالا می‌رود و در این حال وام‌های دانشجویی یا پرداخت نشده‌اند یا تنها به بخشی از دانشجویان اختصاص یافته‌اند. این وضعیت تا جایی پیش رفته که خیریه‌های دانشگاهی که پیش‌تر برای تهیه لپ‌تاپ و ابزار آموزشی کمک جمع می‌کردند، امروز برای تأمین تغذیه‌ و هزینه‌ی اسکان دانشجویان فراخوان می‌دهند. یعنی مسئله‌ی امروز سقف بالای سر و نانِ شب دانشجوست.

نتیجه روشن است، کیفیت زندگی دانشجو به‌جای ارتقا و رشد، به حداقل‌های بقا کاهش یافته است. هزینه‌های اندک و بدون جایگزین غذای سلف‌سرویس دانشگاه و اسکان خوابگاه‌ها که قرار بود پشتوانه‌ی دانشجو باشند تا کیفیت تحصیلات او را افزایش دهند کنون خود به معضلی جدی و هرروزه بدل شده‌اند. بسیاری از دانشجویان ناچار به انجام کارهای غیرمرتبط با رشته‌ی خود شده‌اند و بسیاری دیگر زیر فشار روانیِ تأمین معاش، از تمرکز بر تحصیل بازمانده‌اند. با ادامه‌ی این شرایط دانشگاه آنچه که از عدالت آموزشی و اجتماع نخبگانی برایش باقی مانده‌بود را از دست می‌‌دهد و تحصیلات عالی به کالایی مجلل و دور از دسترس بدل می‌گردد.

مجمع اسلامی دانشجویان دانشگاه اصفهان معتقد است شأن دانشگاه و دانشجو فراتر از این است که دغدغه‌ی اصلی او تنها سیر کردن شکم یا پرداخت هزینه‌ی خوابگاه باشد. تحصیل و پژوهش تنها زمانی امکان‌پذیر است که زیستِ پایه‌ی دانشجو تضمین شود. بدیهی است از نسلی که دغدغه‌هایش به بقا تقلیل می‌یابند نمی‌توان انتظار آینده‌ای به اندازه‌ی یک سر سوزن روشن‌تر داشت.

◾️ روشن است که حل اساسی این بحران و دیگر معضلات مشابه، اصلاح سیاست خارجی با توجه به خواست عمومی و مبارزه با مفاسد اقتصادی است اما علی‌الحساب انتظار اتخاذ سیاست‌های حمایتی فوری و شفاف در راستای کاهش فشار وارده بر دانشجویان حد اقل انتظاری است که این قشر می‌تواند از نهادهای حاکمیتی داشته باشد. تداوم بی‌توجهی به این وضعیت معنایی جز نادیده‌گرفتن شان دانشگاه و آینده‌ی کشور ندارد.

نظرات و تجربیات خود را در این باره با روابط عمومی مجمع اسلامی دانشجویان به اشتراک بگذارید:
{@Majma_UI_Admin}
__
📌@Majma_UI