دویست و پنجاه و ششمین روز میلادی است.
دو به توان هشت، هشت بیت، و بزرگترین توان عدد دو، که از سیصد و شصت و پنجمین روز سال، کوچکتر است!

روز برنامه نویس!

روز ذهن پویا و چشمهای بیداری که پشت نقاب شیشه ای زمان و در انتزاع خطوط مجازی کدها، خالق کدهای بی انتهایی است که حافظ جان انسان هاست، وقتی مرگ و زندگی اش به کوچکترین واحد های زمانی وابسته است.
از پاسخ بدون خطای پراسس های دستگاه های مانیتورینگ، ترمز های ABS روی زمین، کنترل پرواز روی هوا و حتی، خالق کدهای طیاره ای که انسان را به ماه رساند!

روز انسان های نامرئی است. روز حامیان رفاه بشر و جغدهای شب بیدار...!
دویست و پنجاه و ششمین روز میلادی است. همان بهانه ای که سرعت زمان را کمی کند، سرعت پردازش را کمی تند و قصه ی تلاشهای انتزاعی را از پشت صفحه های مانیتور، روایت می‌کند.
روز چشمهای خسته، ذهن نگران و سطر به سطر کدهایی که از کاسه ی صبر برنامه نویسش، بعد از تلاشهای فراوان دیباگ، سرریز می‌کند.
روز تکریم کلافگی حاصل از خطاهای منطقی، به رسمیت شناختن خستگی های پررنج فکری و تکریم اندیشه های پویا و خلاقی که نبض زیستنشان، به بهینه سازی های الگوریتمیک گره خورده.

معماران فلوچارت های کاربردی، نویسنده ی کد های تمیز و نگهبان کدهای کثیفی که هنوز، کار می‌کنند!

دو به توان هشت، صرفا یک بهانه است. بهانه ای برای یک لحظه تامل برای به یاد آوردن تمام فاصله هایی که برنامه نویس ها از میان برداشتند، تمام در صف ایستادن هایی که مجازی شد، تمام آموزش هایی که آنلاین شد، ابزارهایی که ساخته شد و تمامِ تمام هایی که در ابتدا، یک فکر، یک ایده و یک نقطه ی شروع، در صفحه ی سیاه VS بودند!

روز برنامه نویس، روز گرامی داشت صفر و یک های نامرئی، تلاشهای نامرئی و انسان های نامرئی است.

به پاس برترین اندیشه ها، روز برنامه نویس مبارک.

به قلم زهرا برزگران، ورودی مهر ۴۰۲ علوم کامپیوتر
دبیر نشریه انیاک