جنگ دو جبهه‌ای ایران علیه اسقاطیل؛ از ۷ اکتبر تا دخالت در انتخابات

روزنامه جروزالم پست در یادداشتی به قلم سوفیا پولیتیس، منتشرشده در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶، مدعی شده است که نقش ایران در حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ صرفاً به حمایت مالی، تسلیحاتی و آموزش نیروهای حماس محدود نبوده، بلکه تهران هم‌زمان جبهه دیگری از جنگ سایبری و عملیات نفوذ اطلاعاتی را علیه اسقاطیل به راه انداخته است؛ جبهه‌ای که اکنون در آستانه انتخابات ۲۷ اکتبر بار دیگر فعال شده است.

نویسنده به اظهارات ایال اشل، پدر رونی اشل که در پایگاه نظامی ناحال عوز کشته شد، اشاره می‌کند. او گفته است بازماندگان حمله ۷ اکتبر شنیده‌اند که برخی مهاجمان در داخل پایگاه با یکدیگر فارسی صحبت می‌کردند. به اعتقاد او، این موضوع می‌تواند نشان‌دهنده جمع‌آوری اطلاعات پیش از حمله باشد. بااین‌حال، مقاله تصریح می‌کند که ارتش اسقاطیل این روایت را تأیید نکرده و موضوع همچنان در حد شهادت بازماندگان است.

در بخش دیگری از مقاله، به گزارش وال‌استریت ژورنال درباره آموزش حدود ۵۰۰ نیروی حماس و جهاد اسلامی در ایران در سپتامبر ۲۰۲۳، تحت نظارت سپاه پاسداران و با حضور اسماعیل قاآنی، اشاره شده است. همچنین بر اساس صورت‌جلسات حماس که به ادعای عرررتش اسقاطیل به دست آمده،(شهید) یحیی سنوار بیش از دو سال برای حمله برنامه‌ریزی کرده و تلاش داشته ایران و حزب‌الله را به مشارکت در جنگی گسترده‌تر متقاعد کند. نویسنده در عین حال یادآوری می‌کند که آنتونی بلینکن، وزیر خارجه وقت آمریکا، اعلام کرده بود واشنگتن مدرک مستقیمی درباره مشارکت ایران در طراحی حمله ندارد، هرچند ممکن است این ارزیابی تغییر کند.

گسترش عملیات سایبری ایران

ایران پس از ۷ اکتبر عملیات سایبری خود را به‌شدت افزایش داده و گروه‌هایی مانند حنظله، سایبر اونجرز و آی‌دی‌اف لیکس در این فعالیت‌ها نقش داشته‌اند.

مقاله گروه حنظله را مرتبط با وزارت اطلاعات ایران معرفی می‌کند و اقداماتی از جمله افشای اطلاعات تلفن همراه تساخی براورمن، از نزدیکان نتانیابو، نفوذ به حساب تلگرام نفتالی بنت، انتشار اطلاعات اعضای یگان ۸۲۰۰ و ادعای دستیابی به ۱۹۷ گیگابایت اطلاعات مرکز هسته‌ای ناحال سورک را به آن نسبت می‌دهد.

رافائل فرانکو، معاون سابق سازمان ملی سایبری اسقاطیل، معتقد است هدف اصلی چنین عملیاتی تخریب اعتماد عمومی، ایجاد احساس نفوذپذیری نهادهای امنیتی و افزایش بازتاب رسانه‌ای حملات است. مقاله همچنین ادعا می‌کند که بازداشت افراد مظنون به جاسوسی برای ایران در سال ۲۰۲۴ حدود ۴۰۰ درصد افزایش یافته و تهران از طریق تلگرام برای جذب شهروندان اسقاطیلی به‌منظور جاسوسی، مراقبت و خرابکاری استفاده کرده است.

شبکه گسترده حساب‌های جعلی و عملیات روانی

یکی از محورهای اصلی مقاله، استفاده از حساب‌های جعلی در شبکه‌های اجتماعی است. شرکت اسقاطیلی سایابرا بیش از ۱۶۲ هزار حساب مرتبط با بحث‌های حمله ۷ اکتبر را بررسی کرده و مدعی شده است که یک‌چهارم آنها جعلی بوده‌اند.

بر اساس این بررسی، در ۴۸ ساعت نخست حمله، حدود ۴۰ هزار و ۶۹۵ حساب جعلی بیش از ۳۱۲ هزار پیام و مطلب حامی حماس منتشر کرده‌اند که مجموع بازدیدهای آنها از ۵۳۱ میلیون فراتر رفته است.

نکته مهم از دید نویسنده این است که بسیاری از این حساب‌ها بیش از یک سال پیش از حمله ایجاد شده بودند و تا ۷ اکتبر فعالیت چندانی نداشتند. مقاله این مسئله را نشانه آمادگی قبلی برای اجرای عملیات هماهنگ اطلاعاتی می‌داند.

نویسنده همچنین مدعی است ایران، قطر و ترکیه با وجود نداشتن ساختار فرماندهی مشترک، در تقویت روایت‌های رسانه‌ای حماس نقش‌های مکملی داشته‌اند. در این چارچوب، ایران تأمین‌کننده زیرساخت‌های سایبری، رسانه‌های جعلی و حساب‌های خودکار معرفی شده، قطر به دلیل میزبانی رهبران حماس و نفوذ رسانه‌ای الجزیره نقش تقویت‌کننده پیام‌ها را داشته و ترکیه نیز از طریق رسانه‌های دولتی و شبکه‌های حساب‌های هماهنگ به گسترش همان روایت‌ها کمک کرده است.

مقاله مدعی است نزدیک به یک‌سوم حساب‌هایی که با محتوای شبکه «ای‌جی پلاس» در شبکه اجتماعی ایکس تعامل داشته‌اند، جعلی بوده‌اند.

بر اساس گزارش‌های مورد استناد نویسنده، این شبکه‌ها با سوءاستفاده از هشتگ‌های حامی اسقاطیل، انتشار تصاویر قدیمی جنگ به‌عنوان تصاویر جدید غزه، تولید ویدئوهای جعلی با هوش مصنوعی و راه‌اندازی رسانه‌های عبری‌زبان جعلی، تلاش کرده‌اند روایت عمومی از جنگ را تغییر دهند و اعتماد داخلی را تضعیف کنند.