شاهراه اینترنت جهان در تیررس ایران و یمن؛ قدرتی فراتر از موشک‌ها!

#تحلیل_کوتاه

یکی از ابعاد کمتر بررسی‌شده قدرت بازدارندگی ایران و نیروهای مسلح یمن به رهبری انصارالله ، توانایی بالقوه آن‌ها برای ایجاد اختلال در زیرساخت‌های حیاتی ارتباطات جهانی است؛ زیرساخت‌هایی که اقتصاد دیجیتال غرب، شبکه‌های بانکی، مراکز داده و حتی صنایع هوش مصنوعی به آن‌ها وابسته‌اند.

نکته مهم اینجاست که ایران و یمنی‌ها صرفاً از موقعیت جغرافیایی راهبردی برخوردار نیستند؛ بلکه فناوری‌های لازم برای اجرای عملیات پیچیده دریایی را نیز در اختیار دارند.

ایران با توسعه فناوری‌های زیرسطحی، سامانه‌های بدون سرنشین دریایی و توانمندی‌های مهندسی نظامی، ظرفیت فنی قابل‌توجهی در حوزه عملیات زیرآبی ایجاد کرده است.
آن طرف میدان نیز نیروهای مسلح یمن نیز توانایی خود را در به‌کارگیری شناورهای بدون سرنشین و فناوری‌های دریایی نشان داده‌اند؛ هرچند توانایی مستقل آن‌ها برای آسیب‌رساندن دقیق به کابل‌های زیردریایی در اعماق مختلف، به‌صورت عمومی اثبات نشده است اما یمنی ها نشان داده اند استاد شگفتی ساز جنگ ها هستند خصوصا از زمانیکه انصار الله خط مستقیم انتقال‌ دانش از تهران را دریافت کرده است. .

اهمیت این مسئله زمانی آشکار می‌شود که بدانیم بخش مهمی از ارتباطات دیجیتال آسیا و اروپا از مسیر دریای سرخ و آب‌های پیرامونی شبه‌جزیره عربستان عبور می‌کند.

در واقع، ایران و یمن در مجاورت دو گلوگاه مهم اقتصاد جهانی قرار گرفته‌اند: تنگه هرمز و باب‌المندب.

اختلال گسترده در این مسیرها می‌تواند هزینه انتقال داده را افزایش دهد، ارتباطات مالی را تحت فشار قرار دهد و شرکت‌های بزرگ فناوری را با مشکلات جدی مواجه کند.

اما مسئله فقط قطع کابل‌ها نیست؛ دشواری دسترسی کشتی‌های تعمیراتی به مناطق درگیری می‌تواند زمان بازیابی شبکه را نیز افزایش دهد.
خصوصا اگر شرایط جنگی باشد دیگر هیچ شرکت‌ جرات اجرای مانور های سنگین و زمان‌بر در زیر آب برای ترمیم کابل ها را ندارد چرا که شناورهای سطحی در تیررس موشک ها و پهپادهای انتحاری هستند.
دقت بفرمایید که قطعی اینترنت بخش کوچکی از ماجراست بلکه نقطه اصلی ضربه ایران و یمن این است که شبکه های اقتصادی به همین کابل ها به شدت وابسته هستند و می شود از آن بازدارندگی ساخت به شرطی که اول یک بار میزان هزینه سازی افزایش تنش توسط دشمن در این بخش نمایان شود.

از منظر ژئواکونومیک، این موضوع نشان می‌دهد که مفهوم بازدارندگی دیگر به موشک، پهپاد و توان نظامی متعارف محدود نمی‌شود؛ بلکه امنیت زیرساخت‌های دیجیتال نیز به بخشی از معادلات قدرت تبدیل شده است.

اینکه تاکید می‌کنم باید یکبار این اتفاق بیفتد و بخش عمده ای از دنیا درگیر هزینه های آن بشود دلیل دارد چرا که هنوز بسیاری از کشورها معتقد هستند که باید میان برخورداری از فناوری‌های دریایی توسط ایران یا یمن در مقابل اثبات توانایی عملیاتی برای قطع شبکه‌های ارتباطی بین‌قاره‌ای  تفاوت گذاشت.
این موضوع یعنی بازدارندگی وقتی ایجاد می‌شود که این شک و تردید به یقین تبدیل شود.

برخی ادعا ها از اختلال در ۹۰ درصد ارتباطات اروپا و آسیا، در پی قطع کابل سخن می‌گویند که برای بسیاری اغراق آمیز است مگر اینکه به آنها ثابت شود.
نتیجه اینکه ایران و یمن از ظرفیت‌های فناورانه و موقعیت ژئوپلیتیکی مهمی برخوردارند که در محاسبات امنیت اقتصادی قدرت‌های بزرگ نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت و فقط بحث هزینه سازی زیرمجموعه پاسخ جنگی نیست بلکه قطع شدن یک باره می‌تواند در آینده حقی به ایران و یمن بدهد که از این مباحث درآمد مشروع داشته باشند وگرنه ممکن است صانحه ای برایشان رخ بدهد و این همان بُعدی از بازدارندگی است که در عصر اقتصاد دیجیتال، اهمیت آن روزبه‌روز بیشتر می‌شود.

به کانال «ایران، شهر خورشید» بپیوندید 👇
@IRAN_CITYOFSUN