در سال ۱۹۴۷، در جریان جنگ داخلی چین، ۳۲ زن از اهالی یک روستای کوچک متوجه شدن که ارتش در حال پیشروی برای رسیدن به میدان نبرد باید از رودخونه‌ای عبور کنه.
اونا درهای چوبی خونه‌هاشون رو از جا کندن، به آب یخ‌زده بردن و ساعت‌ها همون‌جا ایستادن و درها رو نگه داشتن تا پلی انسانی برای عبور سربازها بسازن. حدود ۲ هزار سرباز، همراه با تجهیزاتشون، از این پل عبور کردن.
بدون کمک این زن‌ها، سربازها مجبور بودن از آب سرد رودخونه عبور کنن؛ اون هم با لباس‌هایی که کاملاً خیس می‌شد و خطر سرمازدگی، بیماری و حتی مرگ تهدیدشون می‌کرد.
در روایت‌های تاریخی اومده که سربازها وقتی فداکاری این زن‌ها رو دیدن، ابتدا برای قدم گذاشتن روی این پل مردد بودن. اما زن‌ها ازشون خواستن که به حرکتشون ادامه بدن. سربازها می‌دونستن این زن‌ها برای کمک به اون‌ها چه بهایی رو به جون خریدن.
شاید بشه از این روایت، فارغ از جزئیات تاریخی‌اش، یک درس انسانی گرفت: وقتی زن‌ها و مردها بجای قرار گرفتن در برابر هم، برای عبور از یک رنج مشترک کنار هم می‌ایستن، زمینه‌ای برای شکل‌گیری همدلی، عشق و احترام عمیق‌تر بوجود میاد.
Post #45735
39