در فرهنگ ایرانی، با همه کاستی‌ها و تناقض‌های تاریخی‌اش، حرمت کلام، ادب در معاشرت و پرهیز از دشنام‌گویی همواره از ارزش‌های مهم اخلاقی بوده است. فحاشی رکیک، به‌ویژه در جمع خانواده و در حضور زنان، رفتاری نکوهیده تلقی می‌شد و رواج آن عمدتاً به برخی محافل و مناسبات اجتماعی محدود بود.

یکی از ویرانگرترین آسیب‌های #صهیوپهلویسم به فرهنگ عمومی ایران، عادی‌سازی دشنام‌پراکنی، زشت‌گویی، زشت‌خویی، عربده‌کشی، هتاکی، پرده‌دری، بی‌حرمتی، لجن‌پراکنی، حیثیت‌کشی، زن‌ستیزی و خشونت کلامی است.

این زشتی‌ها صرفاً نشانه سقوط اخلاق فردی نیستند؛ به ابزار سرکوب و ساکت‌کردن مخالفان تبدیل شده‌اند. به‌ویژه هنگامی که زنی صدای مستقل و موضعی انتقادی دارد، به‌جای پاسخ به استدلال او، سیلی از دشنام‌های جنسی و ناموسی، اتهام‌های بی‌سند، تحقیر و ترور شخصیت به راه می‌اندازند. هدف نه گفت‌وگو، بلکه ارعاب، تخریب حیثیت و خاموش‌کردن صداهای مستقل است.

این ابتذال سازمان‌یافته، این خشونت‌ورزی زبانی و این سقوط اخلاقی، شرم‌آور و ویرانگر است.

پس از جنگ، در کنار بازسازی کشور، به بازسازی فرهنگ عمومی نیز نیاز داریم. باید فضای عمومی را از آلودگی فحاشی، نفرت‌پراکنی، بی‌حرمتی و خشونت کلامی پالود. بازسازی ایران فقط بازسازی شهرها و زیرساخت‌ها نیست؛ بازسازی اخلاق اجتماعی، حرمت انسان، منزلت زنان و فرهنگ مدارا نیز هست.
جامعه‌ای که در آن دشنام جای استدلال و هتاکی جای گفت‌وگو را بگیرد، نه آزاد خواهد شد و نه دموکراتیک.

👤 حسین قتیب

🔷️توییت‌نگار🔷️
@twitnegaar