توافقی که در آن همزمان همه طرف های درگیر باختند!
*
در پست قبلی ام اشاره کردم که هر توافقی که منجر به پایان هر نوع جنگی باشد خوب است. حتی اگر مفاد تفاهم نامه در بلند مدت به قیمت هزینه مستاجران کارگر آن سرزمین تمام شود. در جنگی که دو طرف شر هستند و هیچ خیری بینشان نیست اولین کار این است که خود این جنگ سریعتر تمام شود.

اما در ارتباط با خود توافق اول از همه بایست مرور کرد که در چه شرایطی ایجاد شده است:
از این طرف مسئولین جمهوری اسلامی زنده بودن خود و خانواده اشان را در گرو این توافق میدیدند تا با فدا کردن قدرت خرید قشر متوسط به پایین(مستاجران مسکن) ، هر طور شده به این جنگ خاتمه دهند و با توجیه خریدن زمان در این جنگ نابرابر که تنها شهادت نصیبشان می شده است فعلا به صلح رضایت دهند تا بعد بتوانند تجدید قوا کنند.
و از طرف دیگر ترامپ در برابر فشار کشورهای عربی برای باز کردن تنگه هرمز چاره ای جز امتیاز دادن نداشت به علاوه قدرت واقعی خود را در عمل در برابر شراکت چین و روسیه در نبرد غیر مستقیم با خودش در زمین ایران را دید. بنابراین قدری سر عقل آمد و تصمیم به توقف این جنگ گرفت.

اما اینکه در روز تولد ترامپ آن هم وقتی خود او با واسطه گرفتن عاجزانه اش از چین و روسیه برای رسیدن به این توافق، هر دو طرف همزمان فریاد شادی از پیروزی سر میدهند خود نشانه ایست از این شکست مفتضحانه هر دو در واقعیت میدان.

اما پیروز جنگ که بود؟
هیچ. شکسپیر 500 سال پیش سرنوشت همه نبردهای تراژیک تاریخ را به خوبی تصویر کرد چه هانری چهارم باشد چه ریچارد سوم.
این بازی همیشگی تاریخ است که قبل ما بوده و بعد ما هم خواهد بود.

همچنین اپوزوسیون جنگ طلب خارج از کشور که تمام امید خود را به ترامپ سپرده بود هم با یک شوک عجیب روبرو شده است. همان شوکی که دقیقا افراطی های مبعوث شده کف میدانی در داخل ایران این روز ها با آن درگیر هستند.

آنچه مسلم است این است که جمهوری اسلامی دارد هزینه تمامی کشتارهای سال های گذشته و بی رحمی هایش نسبت به مردم خودش را میدهد. اگر کشتار دی ماه رخ نداده بود بهانه ای هم برای جنگ اسفند نبود. اگر این همه سال حماقت و نادانی در اداره کشور نبود الان وضع اقتصاد کشورمان اینطور وابسته به نفت نبود که با تحریم آمریکا چنین دست و پا بسته برای توافق به غلط کردن بیفتید.
خلاصه این اشتباهات گذشته همچنان باقی است و اگر خودشان به دست خود راهی برای اصلاح باقی نگذارند چاره ای نیست که متاسفانه کشور در این دام چرخه خشونت بیشتر غرق خواهد شد.

این وسط اما بازی نتانیاهو و واکنشش به این توافق طی روزهای آینده همچنین واکنش نیابتی های ایران به این توافق شاید مهمترین عواملی است که احتمالا سرنوشت این توافق را در دستان خود دارد.

بنابراین اینکه در پست قبلی ام گفتم که ما از الان با یک شرایط بسیار عجیب و احتمالا سخت تر از گذشته طی روز های آینده روبرو خواهیم بود که شاید آغازی باشد بر یک پایان بی راه نگفته ام طوریکه هیچ جام جهانی و مسابقه فوتبالی نمیتواند این سرنوشت را متاسفانه تغییر دهد.
آنچه در این جنگ به وضوح دیده ایم این است که سرنوشت این ملت با هیچ قدرت خارجی قابل تغییر نیست.
همچون ننه دلاور برشت این جنگ نتیجه اش به چشم مردان ستم دیده می رود که در این دایره گچی قفقازی در انتخاب بین دوراهی مادر واقعی و مادری که او را بزرگ کرده است و به او محبت کرده است سرگردانند.

شاید بهتر است در میان این همه خشم و هیاهوی داخلی و خارجی بگردید ببینید کدام دسته از آدم ها بودند که به جای نفرت پراکنی جنگ طلبانه در عوض با منطق و استدلال های تاریخی علمی اشان دلسوزانه سعی در تفسیر جامعه شناسانه شرایط حال حاضر کشور را داشته اند.
اگر این دسته افراد را دور و اطراف خود پیدا کرده اید. قدرشان را بدانید که میان این همه گاو خشمگین ایدئولژی زده تنها راه چاره عبور مسالمت آمیز ایران به سمت دموکراسی آینده خواهند بود،
حتی اگر این راه نه از راه به دست گرفتن قدرت مرکزی یک دولت بلکه در قرن21 تنها از مسیر یک استارتاپ بگذرد.

مجتبی اصغری
@Civil808_Admin

مطلب مرتبط: یادداشت یازدهم: چه کسانی بهای غرامت جنگ اخیر را میپردازند؟

https://t.me/Civil808_Admin/61
لینک گروه Civil808 در تلگرام:
https://t.me/+828ibcgZ6FQ5ZTFk