یادداشت دهم: شهری شدن سرمایه و مشکلات محیط زیستی

این سال ها در اخبار بین المللی نگرانی های بیشماری در ارتباط با افزایش گرمای زمین و مشکلات محیطی زیستی مرتبط با آن میشنویم.
ریشه این معضل افزایش دما زمین به افزایش جمعیت زمین و شهری شدن urbanization بر میگردد.

به گونه ای که با افزایش جمعیت زمین حالا ساخت و ساز افزایش می یابد. درخت ها بیشتر قطع می شوند. از مصالح شن و ماسه بیشتری استفاده میشود که به بافت رودخانه ها آسیب وارد میکند و در نهایت این افزایش جمعیت شهری شده حالا به غذا و مصرف پوشاک بیشتری نیاز دارند.
برای تولید لباس از پلیمر ها و مواد نفتی بیشتری استفاده میشود.
و برای غذا از سم زدایی که خود به افزایش دی اکسید کربن بیشتری منجر می شود.
در نهایت در یک چرخه شرارت و معیوب برای آنکه انسان ها زمین هایشان را برای کشت اضافه جمعیت بارورتر کنند نیاز به آب شیرین دارند و برای آنکه آب شیرین کن داشته باشند انرژی فسیلی بیشتری میسوزانند و خلاصه در این چرخه معیوب گیر افتاده اند. از آن طرف برای آنکه استفاده بیشتری از خاک زمین بکنند با تراکتور به جان آن می افتند که به فرسایش خاک و امکان سیلاب در آینده می انجامد و از آن طرف با چریدن بیش از اندازه گاو ها هم باز بافت زمین آسیب می بیند.
خلاصه اینکه این موضوع تماما به یک چیز مربوط است:
معضلات نئولیبرالیسم در سودآوری هرچه بیشتر از زمین

راه حل چیست؟
یک راه این است که همه چیز را خصوصی کنند و هر شرکتی که بیشتر به محیط زیست آسیب میزند بهایش را با مالیات بیشتر بپردازد. اما وقتی این راه انجامش سلیقه ای است و تازه اگر مالیاتی بپردازند چه فایده ای دارد. با این کربن پرینت هایی که آمازون و غیره می پردازند مگر چند درصد میشود جبران خسارت این همه آسیب را کرد.

اما راهکار دوم شاید این باشد که مردم را از زندگی در شهر منصرف کنیم و کوچ معکوس به روستا داشته باشیم که البته در رویا ایدئال خوبی است اما آیا مگر میشود مردم را در قرن 21 از شهری شدن منصرف کرد؟
بله شدنیست اما راه حل این نیست.
گرچه مثلا مدل آمریکا و شهرک های حاشیه شهر یک گزینه است اما موضوع اصلی کاهش این روند دیوانه وار ساخت و ساز و تراکم فروشی است که دیروز در پستی مربوط به گودبرداری خانه همسایه به آن اشاره داشتم.
https://t.me/Civil808_Admin/51

این معضل به تمام دنیا مربوط است و البته ماکه فعلا انرژی فسیلی را مثل ارث مادرزادی تمام نشدنی خودمان میدونیم و فعلا اهمیتی برامون ندارد که هوا داره گرم تر میشه یا از فرط گرانی مسکن مردم فقیر در حاشیه شهر ها رو به حلبی آباد ها آورده اند.

اصلا به درک که نسل آینده به مشکل میخورند.
فعلا کلنگ رو بردار و تا میتونی برای اینکه از سودت عقب نیفتی بگیر بساز بفروشی کن اون هم از نوع انبوه سازی.
این همه شرکت سرمایه گذاری انبوه سازی مسکن داریم و این همه ادعا. اما واقعا چند نفر آنها این سواد را از دور اندیشی آسیبی که به محیط زیست می زنند دارند؟ اصلا در درون کشورمان الان با این همه مشکلات و فقر کدام مسئول اصلا حالیش میشود از این بحث ها که بیاییم با او دو کلمه از این حرف ها صحبت کنیم؟

یکی دیگر از ایدئال های رویاپردازانه که میتواند این معضل را تاحدودی رفع کنه اینه که با هوش مصنوعی میزان آسیب به محیط زیست در حین ساخت و ساز به حداقل رسانده شود.
سال ها پیش وقتی داشتم روی هوش مصنوعی تحقیق میکردم چنین فکری به سرم زد
گوگل ارث یک قابلیت API داره با اون میشه مکان های برداشت مصالح ساختمانی مثل شن و ماسه و سیمان را با محل ساخت و ساز به صورت اپلیکیشنی در بیاریم که هوش مصنوعی به سازنده ها بگه از اینجا مصالح تهیه کن و به محیط زیست اطرافت هم آسیب بیشتری نزنند.

بنابراین تمام موضوع ریشه اش به یک چیز مربوط است همانurbanization که من تو تحقیقاتم در کتاب «زلزله مسکن» به اثرات همزمان آن در شکاف طبقاتی اجتماعی هم پرداختم. در این یادداشت می توانید ربط این معضل با پروپوزال طرح 808 برای این روزهای کشورمان را مشاهده بفرمایید:
https://t.me/Civil808_Admin/6

نویسنده:
مجتبی اصغری
@Civil808_Admin

گروه Civil808 : تعاملات B2B مهندسان صنعت ساختمان
https://t.me/+828ibcgZ6FQ5ZTFk