《جشن آذرگان خجسته باد》

«روز آذر از ماه آذر در گاهشمار زرتشتی، برابر با سوم آذرماه در گاهشمار جلالی، جشن آذرگان است. ایرانیان باستان این روز را به برافروختن آتش و جشن و پایکوبی سپری می‌کردند، به آتشکده‌ها می‌رفتند و اهورامزدا را ستایش می‌کردند.»

«از میان چهار عنصر آتش، آب، خاک و باد، جایگاه آتش برای ایرانیان، ممتاز بود، زیرا با نور و راستی اهورایی پیوند داشت. ایرانیان با اتکا به همین باور دیرین، هزاران سال جشن‌های آذرگان و سده را که حول محور آتش معنا می‌شوند، برگزار می‌کردند و بر این باور استوار بودند که وقتی می‌گویند «چراغ خانه‌ات خاموش مباد» در واقع آرزو می‌کنند پیوند فرد با نور ایزدی گسسته نشود.»

«متون تاریخی و آیینی ایران نشان می‌دهد که برخلاف آنچه برخی ادعا می‌کنند، ایرانیان باستان هرگز آتش‌پرست نبودند، بلکه به باور آنان در واقع این آتش بود که آنها را به نور ایزدی پیوند می‌داد، روشنایی و گرما به جهان می‌بخشید، مظهر روشنایی در برابر تاریکی بود، حقیقت را آشکار و انسان را به بینش و خرد اهورایی نزدیک‌تر می‌کرد و هرگونه ناپاکی را می‌زدود.»