این پیام در جواب پیامی هست که چند روز پیش از دانشگاه امام صادق گذاشتیم و یوی از دانشجویان دیگه‌ی امام صادق اینو برامدن نوشتن:

هیچ جای بهتر یا بدتری وجود نداره؛ بستر و جاهای بهتر یا بدتر متناسب با هدف و مسیر #خاص تو متفاوت میشن. بسترها بسته به هدف تو، میتونن سرعت دهنده یا کندکننده مسیر تو باشند. به همین علت لازمه ویژگی‌های خاص هر کدوم از بسترهای امام صادق (ع) یا هرجای دیگرو بشناسی و ببینی چقدر با تو و هدفت تناسب داره و چقدر مسیرو برای تو هموارتر میکنه. برای همین من از ویژگی‌های این دانشگاه میگم تا با هرجای دیگری مقایسه کنی و ببینی کدومش بستر بهتری برای دنبال کردن مسیرت هست؛ اما به صورت خلاصه دانشگاه امام صادق (ع) چی داره و اصلا چه تفاوتی با یک جای دیگه داره؟!

1. اینجا شکل گرفت که دردهای انقلاب اسلامی رو حل کنه؛ نه اینکه جاها دیگه دنبال حل دردهای انقلاب اسلامی نیستن. نه! بلکه ممکنه کلی اهداف دیگه هم داشته باشند. اما نقطه شکل‌گیری این دانشگاه پر کردن خلاء انسانی و علمی در انقلاب اسلامی بود. همون انقلاب اسلامی که به عقیده ما یک حرف نویی بود که این حرف نو، مسائل نویی هم برامون پدید میاره. مخصوصا در نسبت با جبهه معارض غرب. به همین جهت نیاز به جایی داشت که پاسخ این مسائل و دردهارو داشته باشه.

2. اینجا مربی‌هاش استاد هم هستن!؛ خیلی‌ از معلم‌ها استاد میشن.یکسری از «انتقال دهنده مفاهیم»ها هم استاد میشن. اما اینجا مربی‌هایی داریم که استادن! آدمایی که فارق از درس و بحث، امتحان و نمره براشون «آدم» مهمه. تو رو میفهمن. پای حرفت میشنن و هر موقع درد یا مسئله‌ای داشتی بدون هیچ تکلفی می‌تونی باهاشون مطرح کنی. فقط نمیان درسوشو بدن و برن! بعضیاشون انقدری خاکی هستن که هر موقع بهشون زنگ بزنی جوابتو میدن یا توی اقامتگاه هم برای شب نشینی میان. نمونه بارز این مربی‌ها استادشهیدمون دکتر مصباح‌الهدی باقری‌کنی بود که موقع‌های که حضور فیزیکی در دانشگاه داشتن مسئلشون درد‌های بچه‌ها و حل کردنش بود...

3. اینجا کلی آدم حسابی جمعه!؛ هرکدوم از ما خیلی جاها میریم و با کلی آدم هم تعامل داریم. خیلی وقتا مجموع آدم حسابی که در یک جا میبینم شاید انگشت شمار باشه. اما اینجا از رفقات، سال‌ بالایی‌ها و سال پایینی‌ها کلی آدم حسابی هست. کسایی که واسه پول هرکاری نمیکنن! کسایی که دو رو نیستن. کسایی که تو رو واسه منافعت نمیخوان. کسایی که واسه درد انقلاب اسلامی اومدن. نیومدن که بخورن و بخوابن و بمیرن! اومدن تا کاری کنند. باری بردارن. هرکدومشون توی یک حوزه‌ای؛ یکی هنریه، یکی خیلی تشکیلاتیه، یکی خیلی نظریه و... راستی به قول خود آقا مصباح (همون شهید مصباح‌الهدی باقری) نقل به مضمون میگفتن: «میزان آدم حسابی که در دانشگاه امام صادق (ع) جمع شده غیر قابل مقایسه هست با جایی دیگه. بعضی آدمای اینجا به اندازه 50 نفرن!»...
ممکنه این مواردی که گفتم رو بخونی و یا از یکی بپرسی و یا حتی بیای ببینی برخی اینطوری نیستن! بله. این مواردی که گفتم به صورت کلی درسته ولی خب اینجا هم کسانی رو داریم که یا عشقی اومدن و یا برای علت‌های دیگه مسیرشون خورده به اینجا. درد انقلاب؟! اگر جلوشون بگی بهت ممکنه بخندن! یا حتی اینجا استادهایی هم داریم که ای‌کاش معلم باشن! حتی در زمان کلاس‌ هم ممکنه برای دانشجو وقت نزارن! اینجا ممکنه رفقا یا کسایی هم باشن که اصلا حسابی نباشن... اما *اصل اینه که هنوز از این حسابی‌ها و مربی‌ها و آدما دردمند داریم که یدونش به اندازه 50 نفره! یک تار موش به اندازه همه بقیه‌شون می‌ارزه!
اگه درد داشته باشی و خودتو پیدا کرده باشی و بازی هرآنچه بیرون از خودت هست رو نخوری هرجایی بری، میرسی! حتی در گوشه بیابانی در روستایی دور افتاده. اما اگر بی‌درد باشی و تقلیدی یا برای بازی‌ها اومده باشی، حتی در قلب تهران یا امام صادق هم باشی نه تنها نمی‌رسی بلکه نرسیدن‌هاتو گردن بسترها و آدم‌هایی مینداری که اطرافتن!*
امیدوارم به دستت برسه! یاعلی!

#دانشگاه_امام_صادق

@tozih_reshte