حمله موشکی (توسط آمریکا و اسرائیل) که در ۲۸ فوریه، مدرسه ابتدایی شجره طیبه در میناب، ایران را ویران کرد و دست‌کم ۱۶۸ نفر را، که بسیاری از آنان کودک بودند، به کام مرگ فرستاد، آسیب‌پذیری مؤسسات آموزشی در جریان درگیری‌های مسلحانه را برجسته می‌کند. فراتر از این فاجعه انسانی، این رویداد نگرانی‌هایی را درباره اتکای روزافزون به هوش مصنوعی، تحلیل خودکار اطلاعات و هدف‌گیری مبتنی بر داده در جنگ‌های مدرن مطرح می‌کند.
با افزایش وابستگی عملیات نظامی به پردازش اطلاعات در مقیاس وسیع و تصمیم‌گیری‌های مبتنی بر الگوریتم، دقت و راستی‌آزمایی داده‌های مربوط به اهداف، اهمیت حیاتی پیدا می‌کند. حتی تسلیحات دقیق نیز زمانی که اطلاعات مربوط به هدف ناقص یا نادرست باشد، نمی‌توانند از تلفات غیرنظامیان جلوگیری کنند.
جامعه علمی می‌تواند با تدوین استانداردهای بین‌المللی برای کاربردهای نظامی هوش مصنوعی، از وقوع چنین تلفات ویرانگری جلوگیری کند. این استانداردها باید شامل ممیزی مستقل عملکرد سامانه‌ها، شفافیت درباره محدودیت‌های سیستم، نظارت اجباری انسانی و رعایت حقوق بین‌الملل بشردوستانه باشد.
همچنین باید از ایجاد یک سازوکار مستقل بین‌المللی حمایت شود که حملات علیه ساختمان‌های آموزشی را با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای، تحلیل‌های مکانی و اطلاعات متن‌باز مستندسازی کند و در عین حال، یک پایگاه داده جهانی از اماکن آموزشی حفاظت‌شده ایجاد و نگهداری شود.
حفاظت از مدارس هم یک تعهد بشردوستانه است و هم سرمایه‌گذاری در آینده ظرفیت فکری و علم.
https://www.nature.com/articles/d41586-026-02634-x.epdf?sharing_token=N9gNKCZ6iE07WVB1x-TmktRgN0jAjWel9jnR3ZoTv0MJX2aIKY-SqdDkGSWWTQiJH87DdoU1PBx6S7E6o6JRJhyCnoKOTnQ4Bsd3fIU1Yi6Nwsc9tbb-9W4CTtoQD1ySMyrZusS4olPiO8rnBPY7P3khjkPhEZdRATh6e3JbxoA%3D