«روزی می‌رسه که ندانیم چه چیزی را، چطور و برای چه توسعه داده‌ایم»
چیزی که این روزها واقعاً بابتش خوشحالم، تصمیم به ثبت و مستندسازی ADRها (Architecture Decision Records) از اول مسیره.
وسط ۲۹ تا میکروسرویس، اگه نداشتمشون گم می‌کردم چی به چیه و چرا این‌طوری شد — اونم با این سرعت بالای توسعه با AI.
قبلاً هم همین درد بود، منتها پنهون: فاندر یا نفر اصلی فنی دچار «انباشت دانش» می‌شد. همه‌چی توی ذهن یه نفر بود و تیم باید برای هر تصمیمی بهش رجوع می‌کرد. یعنی گلوگاه، یعنی ریسک.
ثبت ADR این انباشت رو حذف می‌کنه — هم از دوش من، هم از Memory و Artifacts و Cowork Spaceهام توی AI. حالا چراییِ هر تصمیم یه جای مشخص داره، نه توی حافظه‌ی من یا یه چت گم‌وگور.
و قشنگیش اینه که سند سنگینی نیست؛ چند خط ساده:
چی تصمیم گرفتیم / چه گزینه‌هایی داشتیم / چرا اینو انتخاب کردیم / چه پیامدی داشت.
🔸 چرا الان مهمه؟
وقتی مارتین فاولر توسعه با AI رو پذیرفته و توی سایتش مقاله‌ای منتشر کرده که محورش همینه ، یعنی مسیرمون به سمت AI و سرعتمون کم نمی‌شه
پس باید به مستندسازی اهمیت بدیم. سرعتِ بدونِ مستند، فقط بدهیِ فنیِ سریع‌تره.
#مسعودبیگی
@tondTech