اتیکت | توجه به ترجیحات ارتباطی دیگران


هر یک از ما ترجیحات ارتباطی مشخصی داریم‌. بعضی از ما تماس تلفنی را ترجیح می‌دهیم، بعضی دیگر ارسال پیام واتس‌اپی، برخی دیگر پیام تلگرامی، عده‌ای پیامک، عده‌ای دیگر تماس تصویری، عده‌ای ارتباط از طریق منشی و مسئول دفتر و ...

کسانی که شلوغ‌ترند، حتی در بین این کانال‌های ارتباطی هم دسته‌بندی‌های خاص خود را دارند. مثلاً یک شماره موبایل را برای کار و شماره موبایل دیگری را برای دوستان و بستگان در نظر می‌گیرند.

در بین کسانی که کار بین‌المللی می‌کنند این هم رواج دارد که برای هر منطقه از جهان یک سیمکارت یا یک موبایل اختصاصی داشته باشند.

یکی از نکات مهم در اتیکت این است که اگر مسیر ارتباطی مشخصی به ما پیشنهاد داده می‌شود، به آن وفادار بمانیم.

یعنی مثلاً اگر کسی به من شماره موبایل خود را می‌دهد و میگوید "من روی این خط واتس‌اپ دارم"، از آن خط برای تماس تلفنی یا پیامک یا ارسال پیام تلگرامی استفاده نکنم (مگر آنکه صریحاً گفته باشد).

یا اگر کسی کارت ویزیت به من داد و دو شماره روی کارت بود و گفت لطفاً با شمارهٔ دوم تماس بگیرید، با این توجیه که "اگر نمیخواست باید دو کارت ویزیت می‌زد" به اولی زنگ نزنم.

یکی از ویژگی‌های انسان متمدن این است که وقتی در خانه‌ای باز است، با این توضیح که "اگر میخواست در را می‌بست" وارد خانه نشود!

گاهی اوقات دیگران به ما چیزی نمیگویند.
در اینجا دو راه وجود دارد.

راه بسیار حرفه‌ای (که قطعاً تصویر خوبی از ما در ذهن طرف مقابل می‌سازد) پرسیدن است:

"ببخشید. می‌خواستم بدونم روی این خط به واتس‌اپ پیام بدم با تلگرام؟"

یا این‌که "از بین این شماره‌ها که روی کارته، به کدوم مناسب‌تره زنگ بزنم؟"

حتی اگر طرف مقابل پیام من را پاسخ نداد، توجیهی برای این وجود ندارد که از همه‌ی روش‌های ممکن پیگیری کنم.

این روش، جدا از اینکه به جواب گرفتن منتهی نمی‌شود، به تصویری که از ما در ذهن دیگران ساخته می‌شود لطمه می‌زند.


راه دوم استفاده از سلسله مراتب پیش‌فرض است:

مثلا وقتی من کارت ویزیت کسی را دارم که روی آن هم موبایل هست و هم دفتر (و زمان گرفتن کارت چیزی نپرسیده‌ام)، منطقی است به شماره دفترش زنگ بزنم.

یا اگر فقط موبایل دارم، منطقی است پیام بفرستم و زنگ نزنم.

#اتیکت