Dream to You

درباره‌ی این سریال قبلاً هم صحبت کردم و راستش کاش همون موقع که سریال توی اوج بود و احساسات منم نسبت بهش توی اوج بود تموم می‌شد.
چون واقعاً هرچی به قسمت‌های آخر نزدیک‌تر شدیم، دیگه میلی به دیدنش نداشتم.
تمام چیزایی که توی قسمت‌های اول می‌دیدم و با خودم می‌گفتم اشکال نداره، به جاش فلان چیز خوبه، توی پارت دوم سریال بیشتر و بیشتر به چشمم اومدن.
و خب…
نمی‌دونم.
راضی نبودم ولی باید تمومش می‌کردم. 😂
از نظر بصری واقعاً زیبا بود و بازیگرهاش رو هم دوست داشتم، اما داستان مدام روی دور تکرار بود و اون فراز و نشیب درست و حسابی‌ای که بتونه آدم رو با خودش بکشه جلو، نداشت.
توی یه اپیزود همه‌چی خراب می‌شد و نهایتاً توی همون اپیزود یا اپیزود بعد، به شکل معجزه‌آسایی همه‌چی درست می‌شد. 😂
در مقایسه با«فیلم ما» هم واقعاً ضعیف‌تر بود.
حالا چرا مقایسه‌شون می‌کنم؟
چون از نظر داستانی و علاقه‌ی شخصیت‌ها به حرفه‌ی فیلم‌سازی یه شباهت‌هایی بینشون وجود داشت و طبیعتاً وقتی دو تا سریال یه نقطه‌ی مشترک دارن، آدم ناخودآگاه مقایسه‌شون می‌کنه.
خلاصه که آره…
بیشتر از این حرف نمی‌زنم که اگر کسی خواست سریال رو ببینه، چیزی براش اسپویل نشه.
آها، در آخر هم تنها نکته‌ی مثبتی که از اول تا آخر سریال هیچ‌وقت خسته‌م نکرد و برام تکراری نشد:
موزیک تیتراژ😭
واقعاً هر بار با اشتیاق گوشش میدادم.