نیاکان ما، روزی را به نامِ جاودانگی جشن می‌گرفتند؛
جشنی برای زندگی، برای گیاهان و برای امیدی که هر بهار، دوباره از دلِ خاک می‌روید.
در گاه‌شمار ایران باستان، هفتمین روزِ ماه اَمُرداد، «جشن اَمُردادگان» بود؛ روزی برای پاسداشتِ زندگی، رویش و طبیعت.
«اَمُرداد» از واژهٔ اوستایی Amərətāt به معنای بی‌مرگی و نامیرایی آمده است و در باور ایرانیان، امشاسپندِ نگهبانِ گیاهان و سرسبزی بود.
شاید به همین دلیل است که در فرهنگ ایران، درخت، باغ و سبزه تنها بخشی از طبیعت نیستند؛ آن‌ها نمادِ امید، تداوم و زندگی‌اند.
امروز، بیش از هر زمان دیگری، یادآوری چنین نگاهی به طبیعت و زندگی، ارزشمند است.
🌿 اَمُردادگان فرخنده باد.