✍من هیچ‌وقت از اون آدم‌هایی نبودم که به محرم بی‌اعتقاد باشن.
اما راستش، کربلا برای من فقط یک واقعه‌ی تلخ تاریخی بود؛
اتفاقی که هزار و چند صد سال پیش افتاده.
گریه‌های آدم‌ها برای حسین بن علی را که می‌دیدم، اشک می‌ریختم،
اما فکر می‌کنم هیچ‌وقت به‌طور حقیقی درکش نکرده بودم.
هنوز هم نکردم.
اما حالا که فکر می‌کنم، می‌بینم کربلا بیشتر شبیه یک معیاره.

کربلا اون لحظه‌ایه که حقیقت تنها می‌مونه.
اون لحظه‌ایه که خیلی چیزها واضحه،
اما خیلی‌ها ترجیح می‌دن چشم‌هاشون رو ببندن.
کربلا آدم‌هایی هستن که حق داشتن بمونن.
حق‌های ناحق‌شده‌ست.
خون‌های بی‌گناه ریخته‌شده‌ست.
قلب‌های داغ‌دیده‌ی مادران و پدرانه؛
در سکوت.
تهمت‌های نارواست.
بی‌حرمتی به خون‌های ریخته‌شده‌ست.

و شاید برای همینه که بعد از قرن‌ها هنوز برای حسین گریه می‌کنن.

امسال بیشتر از هر سال دیگه‌ای دلم می‌خواد دعا کنم.
نه برای اینکه کربلا رو بفهمم
فقط می‌خوام دعا کنم
امام حسین،به قول دوستم،
خودش بغلم کنه.🌿🖤

- تقریبا شب اول محرم ۱۴۰۵