«ما» برای من یه تجربه‌ی جدید بود.
فضای کتاب سنگین بود و با اینکه خیلی از تیکه‌هاش رو هایلایت کردم و براش یادداشت نوشتم، باز هم مطمئنم جاهایی بوده که از دستم در رفته. برای همین دلم می‌خواد این کتاب رو توی کتابخونه‌م داشته باشم و احتمالاً چند سال دیگه دوباره بخونمش.
این کتاب یه رمان پادآرمان‌شهریه
پادآرمان‌شهری یعنیو دنیایی رو نشون میده که با ریاضی تعریف می‌شه؛ از اسم شخصیت‌ها تا برنامه‌ریزی زندگی روزمره. این نگاه هم برام جالب بود هم بعضی وقت‌ها خسته‌کننده. بعضی قسمت‌هاش رو خیلی دوست داشتم، ولی بعضی جاها برام سخت و حتی گاهی غیرقابل‌فهم بود، و یه وقتایی هم متأسفانه خیلی ملموس.
دنیایی خیالی که در آن نظم و کنترل به حد افراط رسیده و در نتیجه آزادی فردی، حریم شخصی و انسانیت کم‌رنگ یا حذف شده است.
در این نوع جهان‌ها، انسان‌ها معمولاً تحت نظارت دائمی و قوانین سخت‌گیرانه زندگی می‌کنند.
کتاب «ما» یکی از اولین و مهم‌ترین آثاری است که این سبک را شکل داد و الهام‌بخش رمان‌های پادآرمان‌شهری بعدی شد.
این کتاب شروع جدی ادبیات این ژانر به حساب می‌آید.
به نظرم مهم‌ترین موضوع کتاب محدود شدن آزادی فردیه. توی این جامعه، آدم‌ها هویت مستقل ندارن و به جای اسم با شماره شناخته می‌شن. دولت نه‌تنها روی رفتار و روابط، بلکه روی زندگی خصوصی و حتی فکر آدما هم نظارت داره. حریم شخصی تقریباً از بین رفته و آدم دیگه مالک واقعی زندگی خودش نیست. همه‌چیز باید در خدمت نظم جمعی باشه؛ حتی احساسات، عشق و تخیل.
در نهایت، کتاب جالبی بود. این ژانر جزو سبک‌های موردعلاقه‌م نیست و فکر نمی‌کنم بتونم بلافاصله یه کتاب دیگه از همین سبک بخونم، ولی خوندنش قطعاً خالی از لطف نبود.
تموم شده در ۲۰ خرداد ۱۴۰۵
⭐📚