گاهی آدم دلش می‌خواهد بنشیند و برای خودش تعریف کند که چه بر او گذشته. من مدتی‌ست از خودم می‌پرسم کدام قسمتِ من واقعاً مال خودم است؛ کدام فکر را خودم ساخته‌ام، کدام مهارت را خودم یاد گرفته‌ام و کجا فقط راهی را رفته‌ام که دیگری جلوی پایم گذاشته. با این حال، هنوز دلم می‌خواهد زندگی را خودم لمس کنم؛ با آدم‌هایی که دوستشان دارم، با اشتباه کردن، یاد گرفتن، خندیدن و حتی گریه کردن. من از پشتِ صفحه‌ها خسته‌ام؛ دلم می‌خواهد بعضی چیزها را واقعاً زندگی کنم، نه فقط درباره‌شان بخوانم یا تصویرشان را ببینم. شاید سهم من از زندگی همین باشد؛ اینکه هنوز برای تجربه کردن، دوست داشتن و ساختنِ خاطره‌ها ذوق داشته باشم و نگذارم همه‌چیز را به جای من انجام بدهند.