در فیلم «راشومون»، کوروساوا سبک خود را برای هر داستان اندکی تغییر می‌دهد تا نشان دهد هریک از روایت‌ها به خاطرهٔ شخصی متفاوت مربوط است. اما در نهایت امضای مؤلف پای کل اثر به‌جاست، زیرا اوست که قاب نهایی را می‌بندد.
در این داستان قاب‌در‌قاب، شگردی اتفاق می‌افتد که آندره ژید نام آن را «میز_آن_اَبیم» می‌گذاشت و ترجمهٔ تحت‌اللفظی‌اش «قرارگرفته درون مغاک» است. در این شیوه وقتی یک روایت درون روایت دیگر گنجانده می‌شود، این دو مثل آینه برای هم رفتار می‌کنند و همدیگر را بی‌نهایت می‌کنند. و به این معناست که حقیقت در دل یک مغاک قرار می‌گیرد.
با این تعریف، قابی که کوروساوا برای فیلم خود بسته از جنس نقاشیِ «ندیمگان» ولاسکز _مهم‌ترین مثال تاریخ هنر برای مفهوم میز_آن_اَبیم_ است. نقاشی‌یی که قاب‌در‌قاب بسته شده و انگار در آن، نقاش به تماشاگر می‌نگرد و ما کل تصویر را در آینه می‌بینیم. ولاسکز حقیقت نقاشی را درون مغاک قرار می‌دهد.
📘کتابِ فیلم به‌مثابهٔ فلسفه، صالح نجفی
تصویر: نقاشی «ندیمگان» اثر ولاسکز
#نشر_لگا
🆔@Ticketlesschannel
Post #4434
1.18K
- 👍 6
- ❤ 4