ادامه ی ترجمه 👇🏻

🐨 : ولی اگه فقط بگی «بهش فکر می‌کنم»، بیشتر شبیه اینه که داری از جواب دادن طفره می‌ری. اگه واقعاً بخوای بهش فکر کنی، می‌گی: «هوم، بذار یه کم فکر کنم.» اون موقع واقعاً منظورت همینه.
🐹 : مگه موضوع فقط این نیست که واقعاً از ته دل این حرف رو می‌زنی یا نه؟
🐻 : فکر می‌کنم همه‌چیز به لحن بستگی داره. ولی من همچنان بیشتر به سمت «نه» متمایلم. در مقایسه با این: «اوه، بهش فکر می‌کنم!»
🐰 : ولی اگه واقعاً بیشتر به «آره» متمایل باشی، اگه این حس تو قوی‌تر باشه، این حرف رو با اون لحن نمی‌زنی.
🐻 : ولی لحنش چطوری بود؟
🐥 : در هر صورت، فقط به این دلیل اینو می‌گی که تصمیم گرفتن برات سخته. برای همین می‌گی «بهش فکر می‌کنم». چون مطمئن نیستی کدوم رو انتخاب کنی. ولی من فکر نمی‌کنم این به معنی رد کردن باشه.
🐨 : اگه صادقانه بگی «بهش فکر می‌کنم»، یعنی بالاخره یه علاقه‌ای بهش داری.
🐻 : خب، پس ازت می‌پرسم. تو جوابم رو می‌دی. هوبی، من فکر می‌کنم ازت خوشم میاد. با من قرار می‌ذاری؟
🐱 : اون‌وقت دیگه نمی‌تونی فقط بگی «بهش فکر می‌کنم».
🐹 : ولی من یه سؤال دارم. چرا وقتی کسی ازت می‌خواد باهاش قرار بذاری، گفتن «بهش فکر می‌کنم» بی‌ادبانه حساب می‌شه؟
🐰 : چون انگار داری گزینه‌ها رو سبک‌سنگین می‌کنی.
🐹 : نه. خب، آدم حق داره فکر کنه.
🐱 : می‌تونه فکر کنه، ولی وقتی اینو می‌گی، مهمه که چطور بیانش کنی. یه کم بی‌ادبانه به نظر میاد.
🐰 : تصور کن از یکی دعوت کردی باهات قرار بذاره و اون در جواب بگه: «بهش فکر می‌کنم!»
🐹 : نه، این... نه! با همچین حالت چهره و لحنی که بگی «بهش فکر می‌کنم!» معلومه که طرف ناراحت می‌شه.
🐨 : ولی اگه طرف بگه: «اوه، بذار فکر کنم. می‌شه یه کم بهش فکر کنم؟» اون دیگه کاملاً فرق داره.
🐹 : ولی در اصل که هر دو یکی هستن.
🐨 : نه، داریم زیادی بهش شاخ‌وبرگ می‌دیم.
🐰 : نه، ولی اول باید موقعیت رو مشخص کنیم. ما باید فقط خود جمله‌ی «بهش فکر می‌کنم» رو ارزیابی کنیم.
🐻 : اگه بخوایم جمع‌بندی کنیم، همه‌مون فکر می‌کنیم این یعنی طرف واقعاً بهش فکر می‌کنه.
🐥 : چون باید بهش فکر کرد.
🐨 : من می‌رم خونه و بهش فکر می‌کنم.