چرا ستاره‌شناسان با لیزرهای عظیم، ستاره‌های مصنوعی می‌سازند؟

ستاره‌شناسان در رصدخانه پارانال شیلی با استفاده از هفت لیزر قدرتمند، در لایه‌های سدیم جو زمین در ارتفاع حدود ۹۰ کیلومتری، نقاط نورانی مصنوعی ایجاد می‌کنند. این نقاط که به عنوان ستاره‌های مصنوعی شناخته می‌شوند، به تلسکوپ کمک می‌کنند تا اثرات منفی جو زمین را شناسایی و اصلاح کند. لرزش نور ستاره‌های واقعی در جو باعث تار شدن تصاویر می‌شود، اما وجود این نقاط مرجع اجازه می‌دهد تا دقت تصویربرداری به‌شدت افزایش یابد.

تلسکوپ بسیار بزرگ (VLT) که توسط رصدخانه جنوبی اروپا (ESO) مدیریت می‌شود، از این فناوری برای ثبت تصاویر شفاف‌تر از اعماق کیهان دارد. مهندسان در اواخر سال ۲۰۲۵ نصب آخرین نمونه از مجموعه‌ی لیزرهای جدید را در این مجموعه به پایان می‌رسانند. این رصدخانه پیش از این دستاوردهای مهمی همچون ثبت نخستین تصویر مستقیم از یک سیاره فراخورشیدی و رصد ستاره‌های در حال چرخش به دور سیاهچاله مرکزی کهکشان راه شیری را داشته است.

استفاده از پرتوهای پرقدرت در نزدیکی مسیرهای پروازی، نگرانی‌هایی را درباره ایمنی خلبانان ایجاد کرده است. ایتزیار د گرگوریو مونسالوو، نماینده‌ی ESO، تأکید می‌کند که سامانه‌های ایمنی ویژه‌ای برای جلوگیری از تابش لیزر به سمت هواپیماها طراحی شده است. در صورت نزدیک شدن هواپیما به ناحیه‌ی رصد، سیستم به‌صورت خودکار لیزرها را خاموش می‌کند تا از اختلال در دید خلبان جلوگیری شود.

ساختار عملیاتی این پروژه در بیابان آتاکاما به این صورت است:

۱. چهار لیزر از چهار سازه‌ی مجزا به‌طور همزمان به سمت آسمان شلیک می‌شوند.

۲. پرتوهای لیزر با برخورد به لایه‌ی سدیم، ستاره‌های مصنوعی ایجاد می‌کنند.

۳. تلسکوپ با استفاده از این نقاط، میزان انحراف تصویر ناشی از جو را محاسبه می‌کند.

۴. اصلاحات نوری انجام شده، وضوح تصاویر کیهانی را به سطح بسیار بالایی می‌رساند.

🛰 در زومیت بخوانید

🆔 @thezoomit