شهر باستانی اریدو که یکی از نخستین مراکز شهری جهان محسوب می‌شود، با استفاده از زیرساخت‌های پیچیده‌ی آبیاری توانسته است در محیطی خشک و کم‌باران به حیات خود ادامه دهد. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند ساکنان این شهر در جنوب عراق، برای مقابله با کمبود بارندگی، شبکه‌ای گسترده از کانال‌ها را برای انتقال آب رود فرات به زمین‌های کشاورزی ایجاد کرده بودند.
اریدو از هزاره‌ی ششم پیش از میلاد شکل گرفت و حدود ۶هزار سال سکونتگاه انسان‌ها بود تا اینکه در سال ۵۰۰ میلادی متروکه شد. جایگاه این شهر در متون سومری بسیار ویژه است؛ چراکه طبق روایت‌های باستانی، پادشاهی پس از فرود آمدن از آسمان، نخستین بار در اریدو مستقر شد.
مدیریت منابع آب در این منطقه شامل موارد زیر بود:
۱. انتقال هدفمند آب رود فرات به دشت‌های اطراف
۲. ایجاد پهنه‌ی کشاورزی سازمان‌یافته برای تامین غذای جمعیت شهری
۳. کشت محصولات متنوع مانند گندم، جو و نخل خرما
محققان معتقدند این شبکه تنها مجموعه‌ای از کانال‌های محلی نبود، بلکه بخشی از یک اقتصاد کشاورزی منسجم بود که امکان تغذیه هزاران نفر را فراهم می‌کرد. توسعه‌ی این زیرساخت‌ها در طول هزاران سال و تطبیق آن‌ها با نیازهای متغیر منطقه، نشان‌دهنده‌ی مهارت بالای ساکنان اریدو در مدیریت منابع است.
نتایج این مطالعه که در ژورنال
Iraq منتشر شده، تصویری روشن از چگونگی شکل‌گیری تمدن‌های بزرگ ارائه می‌دهد. شهرنشینی در سرزمین‌های خشک تنها با ساخت بناها ممکن نبود و مدیریت منظم آبراهه‌ها و مزارع، ستون اصلی بقای اریدو در طول تاریخ بود.🏛 در زومیت بخوانید
🆔 @thezoomit